خيز، اى بنده محروم و گنهكار بيا

 يك شب اى خ�?ته غ�?لت زده بيدار بيا

بس شب و روز كه در زير لَحَد خواهى خ�?ت

 دَم غنيمت بشمار امشب و بيدار بيا

شب �?يض است و در توبه و رحمت باز است

خيز، اى عبد پشيمان و خطاكار بيا

پرده شب كه بود آيت ستّارى من

دور از ديده مردم، به شب تار بيا

اين تويى، بنده آلوده و شرمنده من

 اين منم، خالق بخشنده ستّار بيا

مگشا دست نيازت به عطاى دگران

 دل به من بسته و بگسسته زاغيار بيا

�?رصت از دست مده، مى گذرد اين لحظات

 منشين غا�?ل و بى حاصل و بيكار بيا

                                                                                                             حسان

گول زرق و برق زر را مى خورى اى دل چرا؟

زندگى را مى كنى بر خويشتن مشكل چرا

غنچه گل شد، گل خزان گرديد و بلبل شد خموش

مانده اى اى باغبان، حيران و پا در گ�?ل چرا

عمر طى شد، نوجوانى ر�?ت و پيرى سررسيد

 حبّ دنيا را نمى سازى برون از دل چرا

چهره پرچين گشت و قامت دال و موى سر سپ��د

از مكا�?ات عمل بنشسته اى غا�?ل چرا

كاخ ها گرديد كوخ و كوخ ها گرديد كاخ

 زاد راهى برنمى دارى از اين منزل چرا

نوح ر�?ت و كشتى اش بشكست و طو�?ان شد تمام

 غا�?لى اى بى خبر زانديشه ساحل چرا

كاروان مرگ هر دم مى زند كوس رحيل

 برنمى خيزى براى بستن محمل چرا

عمر چون ر�?ت از ك�?ت ديگر نمى آيد به ك�?

اين سخن حقّ است، حق را مى كنى باطل چرا

مزرع كشت است دنيا از براى آخرت

 برنمى دارى از آنچه كشته اى حاصل چرا

مرگ مأمور است و معذور از براى بردنت

راحت و آسوده خوابيدى در اين منزل چرا

از من «ژوليده» بشنو اى به دنيا بسته دل

 حب دنيا را نمى سازى برون از دل چرا

(ژوليده نيشابورى)

 

مى نشينم چو گدا كنج سرايت اى دوست

 تا كه بينم همه شب لط�? و عطايت اى دوست

آتش هجر تو در سينه سوزان من است

 گاه گاهى نظرى كن به گدايت اى دوست

هات�? جان من غم زده با سوز و گداز

 سر نهاده است به درگاه وَلايت اى دوست

شهريار دل و جان�? من�? آش�?ته تويى

طالبم طالب آن جود و سخايت اى دوست

چشمه سارى است دو چشمان گناه آلودم

اشك من در طلب ع�?و و رضايت اى دوست

سرزمين دل پاييزى من، ويران است

روشنى بخش دلم را به لقايت اى دوست

دردمندانه به كوى تو پناه آوردم

 واثقم تا بنوازى به دعايت اى دوست

طور اميد وجودم، شده كنعان بلا

 يوس�? عشق من ا�?تاده به پايت اى دوست

گرچه تقصير من ا�?زون شده در محضر تو

 ليك بردار زمن تيغ بلايت اى دوست

عالمى واله و م�?تون تواند و «پارسا»

 نيز دارد همه دم، شوق لقايت اى دوست

                                                                                                             پارسا

خم شدم از بار عصيان، بارالها توبه كردم

 گشتم از كرده پشيمان، بارالها توبه كردم

ن�?س، سركش; حرص، غالب; �?كر، اندك; وهم، ا�?زون

 ر�?ته ام دنبال شيطان، بارالها توبه كردم

رطب و يابس را نوشتى در كتاب خويش، قرآن

گر نخواندم بنده قرآن، بارالها توبه كردم

انبيا و اوليا گ�?تند هر خوب و بدى را

گر نمودم ترك آنان، بارالها توبه كردم

در اصول و در �?روع دين اگر اهمال كردم

برخلا�? حكم و �?رمان، بارالها توبه كردم

گر به ن�?س خود ستم كردم و يا بر بندگانت

 مى كنم من بعد جبران، بارالها توبه كردم

گر كه كردم ترك بيعت، اى خدا، معذور دارم

 يا شكستم عهد و پيمان، بارالها توبه كردم

گر زدم بر خلق تهمت يا كه هستم اهل غيبت

 يا كه بودم اهل بهتان، بارالها توبه كردم

از غرور و كبر، نا�?رمانيى گر سر زد از من

مست بودم، قول رندان، بارالها توبه كردم

بايدم برتر شوم من از مَلَك، امّا نگشتم

 بل شدم بدتر زحيوان، بارالها توبه كردم

از در دربار شاهى گر شدستم من �?رارى

 آمدم با آه و ا�?غان، بارالها توبه كردم

كاروان از پيش ر�?ته، بار من ا�?تاده در گل

 مانده تنها در بيابان، بارالها توبه كردم

عذر بدتر از گناه است، از كه گريم وز كه نالم

 خود شدم از اهل عصيان بارالها توبه كردم

راه بنمودى نر�?تم، امر �?رمودى نكردم

 هستم از كرده پشيمان، بارالها توبه كردم

گر گنهكار و پليدم يا خطاكار و كثي�?م

گويم اينك از دل و جان، بارالها توبه كردم

بارالها بنده «م�?تون» را به اين جرم و گنه ها

ع�?و كن بر شاه مردان، بارالها توبه كردم

 (م�?تون همدانى)

خوشا به نيمه شبى با خدا ص�?ا كردن

 زبان حال گشودن زدل دعا كردن

تمام لذّت عالم نمى ر��د قدرش

 به يك دقيقه مناجات، با خدا كردن

به صد هزار قبولى عمره مى ارزد

 به دهر يك گره از كار خلق وا كردن

به ادّعا نتوان برد بهره اى �?ردا

 كه بهره از عمل آيد نه ادّعا كردن

در اين سراى دو در، از درى درآ اى دوست

 كه حاجتى بتوان از كسى روا كردن

براى جلب رضاى خدا بكوش اى دل

 كه مشكل است خدا را زخود رضا كردن

به زرق و برق زر اى دل مناز، مى بازى

 كه كار زر، بود از حق تو را جدا كردن

بهشت برگ عبورش محبّت مولاست

 خوشا به حبّ على دورى از خطا كردن

 (ژوليده نيشابورى)

 

نــام خـداونــدگــار خــالــق سبحان

زيـب و �?ـر د�?ـتـر اسـت و زيـنت ديوان

ذات قــديـ�?مــش بــود ز عـيـب مبرا

لط�? عميمش به ما سوي همه يكسان

اوست به ملك وجود باقي و جاويد

در دوجـهـان حكمران و صاحب �?رمان

روزي او را برنــد مـومـن و كا�?ـر

رحمت او مي رسـد بـه گـبر و مسلمان

شـمه اي از وص�? او بشر نتوانـد

گـر هـمه عالم زبان شوند و ثنا خوان

كــس نـتـوانــد بـرد بـذات خـدا پــي

عـقـل ز اوصـا�? اوست واله و حيران

بـارخــدايـــا مــدبـــري و امـيـــري

نــاظـم امــر جـهـان و بر همه سلطان

طبع «حياتي» كجا و وص�? الـهي

مــور،‌ ��ــه آرد بــه پـيـشگاه سليمان

                                                                                                        شاعر؟؟؟

آيـــا اي خــداونــد روز حــســاب

�?ـــروزنــــــــده اخــتـــر آ�?ــتــــاب

تـوئـي مـالـك الـمـلـك وحـي قديم

بود لط�? و احسان تو بي حساب

الـهــي تـوئـي ارحـم الـــراحمين

سئوال كه را مي نهي بي جواب؟

مران بنده ات را ز درگاه خويش

الـــهــي بـــه آيــــات ام الــكـتـاب

بـديـن روسـيـاهـي بـرم اين امـيد

كــــه بـاشم ز الطا�? تو كامياب

تـوانــا و دانــا و بـيــنـــا تــوئــي

منم بنـده غـرقــه در اضـطـراب

«حياتي» بـدرگاهـت آورده روي

خدايا به احسان از او رو مـتاب

                                                                                                           شاعر؟؟؟

الــهـي بـكـويـت پــنـــاهــم بـده

�?ـــروغـي بــشــام سـيــاهـم بــده

مـنـم بـنـده عــاصـي مـنـ�?ــعــل

كـه هـسـتـم زكـردار زشـتم خجل

مـنـم بـنـده مـسـت جـام غـرور

كـه تـرسـم بـيـ�?ـتم ز رحمت بدور

مـكـن قـهــر بـا بـنـده سركشت

مـسـوزان تـن و جـانـم از آتشت

الـهـي بـكـن رحـم بـر حـال من

نگر سرنگـون بخت و اقبال من

منم معتر�? بـر گناهان خويش

كـه بـاشـد گناهم ز انديشه بيش

تو مـنگـر بـر�?تار و كردار من

جهيم است بي شك سزاوار من

ز رحمت تو عذر و گناهم پذيـر

چــو ا�?ـتـادم از پـاي دستم بگير

رحـيـما تـوئـي خالق بحر و بـر

تـوئـي مـهـربـانـتـر ز مام و پدر

ز سـرگـشـتـگـيـهـا نـجـاتم بـده

تـو ايـمـان و حـسـن ص�?اتم بده

«حـياتي» مشو ناامــيد از الاه

كـه بـخشد خداوند كوهي به كاه

                                                                                                           شاعر؟؟؟

ستادم به محضردادار

كه با نمازبشويم زلوح دل زنگار

پس ازاقامه وتكبير گشت لبهايم

بذكربسمله وحمدو سوره گوهربار

شروع حمد نمودم كه درهمان آغاز

به �?كرخانه خريدن زدم به شهروديار

به نستعين چو رسيدم به هرمحلّه وكوي

هرآنچه خانه نوبود كردمي ديدار

به مستقيم يكي خانه راپسنديدم

وليك بود برايم خريد آن دشوار

هنوزبود صراط الّذين دردهنم

كه پول،قرض گر�?تم زدوستان بسيار

پس ازاداي ولاالضالّين به پول كلان

شدم به محضرشصت وچهارراهسپار

به ل�?ظ قل كه رسيدم نوشتم اين جمله

كه ثبت با سند آمد برابرآخركار

همين كه ل�?ظ احد گشت برلبم جاري

اطاق ها همه شد رنگ ازدرو ديوار

هنوزل�?ظ صمد را نگ�?ته بودم من

كه شد اساس كشي بر�?رازدوشم بار

به لم يلد كه رسيدم اساس را چيدم

به هراطاق منظّم چوطلعت دلدار

چه خانه اي كه مرا برد در ولم يولد

به عالمي كه نگنجد به �?كريا گ�?تار

چو درركوع شدم خم به �?كرا�?تادم

كه چند قالي كاشان بيارم ازبازار

به سجده �?رش خريدم به خانه آوردم

كه بود هرگل آن همچو باغ عارض يار

چو گ�?تم اشهد ان لا اله الاّالله

به �?كردادن سوراو�?تادمي يكبار

به عبده ورسوله تمامي �?اميل

شدند وارد كاشانه ام زخوردو كبار

هنوزبردهنم بود نغمه صلوات

كه گشت سينه ام ازشادي وخوشي سرشار

پس ازسلام به ياد نمازا�?تادم

عجب نمازي، مقبول حضرت دادار

نمازگشت تمام ونه خانه بود نه �?رش

من �?لك زده بودم دچارآن پندار

روا بود كه به درگاه كردگار كنم

هزارمرتبه ازاين نماز استغ�?ار

                                                                                                شاعر؟؟؟

کيست اين پنهان مرا در جان و تن

کز زبان من همی گويد سخن؟

اين که گويد از لب من راز کيست

 بنگريد اين صاحب آواز کيست

در من اينسان خودنمايی می کند

 ادعای آشنايی می کند

کيست اين گويا و شنوا در تنم؟

 باورم يا رب نيايد کين منم

متصلتر با همه دوری به من

از نگه با چشم از لب با سخن

خوش پريشان با منش گ�?تار هاست

در پريشان گوييش اسرار هاست

گويد او چون شاهدی صاحب جمال

حسن خود بيند به سر حد کمال

از برای خودنمايی صبح و شام

سر بر آرد گه ز روزن گه زبام

با خدنگ غمزه صيد دل کند

 ديد هر جا طايری بسمل کند

گردنی هر جا در آرند در کمند

تا نگويد کس اسيرانش کمند

لاجرم آن شاهد بالا و پست

با کمال دلربايی در الست

جلوه اش گرمی بازاری نداشت

 يوس�? حسنش خريداری نداشت

غمزه اش را قابل تيری نبود

 لايق پيکانش نخجيری نبود

عشوه اش هر جا کمند انداز گشت

گردنی لايق نيامد بازگشت

ما سوا آيينهء آن رو شدند

 مظهر آن طلعت دلجو شدند

پس جمال خويش در آيينه ديد

 روی زيبا ديد و عشق آمد پديد

مدتی آن عشق بی نام ونشان

 بد معلق در �?ضای بيکران

دلنشين خويش ماوايی نداشت

تا در او منزل کند جايی نداشت

بهر منزل بيقراری ساز کرد

طالبان خويش را آواز کرد

چونکه يکسر طالبان را جمع ساخت

 جمله را پروانه خود را شمع ساخت

جلوه ای کرد از يمين از يسار

دوزخی و جنتی کرد آشکار

جنتی خاطر نواز و دل �?روز

 دوزخی دشمن گداز و غير سوز

                                                                           عمان ساماني

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.