هـمـتـي خواهم از خدا،‌ عباس

تـا بـگـويـم تــرا ثـنــا عــبـاس

پـيــرو مـكـتـب عـــلــي ولـــي

مـظـهـر غـيـرت وحـيـا، عباس

درس مـردانــگــي بـعـالـــم داد

مـيـر اردوي كــربـلا ، عـبـاس

مـادر روزگــار گـشـتـه عـقـيـم

كـاورد در جـهـان تـرا،‌ عباس

در حـمـايـت ز ديـن حـق كردي

ديـن خود را بدين ادا ، عباس

عـبـد صـالـح تـوئي و بو �?اضل

مـظهر جودي و سخا ،‌ عباس

چـشـم گـيتي نديده چون تو دلير

خـلـ�? پـاك مـرتـضي، عباس

از رشـادت �?ـكـنـده در صـ�?ـيـن

لـرزه بـر جـان اشقيا ، عباس

چه بخوانم ترا كه خود خواندي

خـادم سـبـط مـصـطـ�?ا،‌ عباس

از ارادت سـتـاده هـمـچـو غلام

در بــر شـاه كـربــلا، عــبـاس

دردمـنـدنـد عــــــالـمـي و بـــود

چــاره بـر درد بـي دوا، عباس

تـا جـهـان هست جاوادان مانـد

نـام سـردار كــربـــلا، عـباس

امـتـحـان داد در �?ــــداكــــــاري

پـســر شـاه لا�?ـتــي، عــبــاس

تـشـنـه جـان داد بـر لــب دريــا

عقل مات است از تو يا عباس

آب را ديـــدي و نــنــوشـيــــدي

تشنه كردي تو آب را ،‌ عباس

ايكـه بـوسـيده چار حـجـت حق

دسـتـهـاي تـو از و�?ـا، عـباس

دســت مـا گــيـر از ره يــــاري

گـره از كـار مـا گـشـا عـباس

رو« حيـاتــي » بـگير دامن او

تـا كـنــد حاجـتت روا ،‌ عـباس

                                                                                                        شاعر؟؟؟

چـنـيــن نـقــل بــاشـــد ز اهـــل خـبـر

پــس از رحـلـت دخــت خــيــرالـبـشر

عــلـي شـيـر حـق صـهـر ختمي مآب

چــنـيـن كـرد ســوي بــرادر خـطــاب

بـگـ�?ـــت اي عــقــيــل و�?ـــادار مــن

بــرادر تـوئـي يــار و غـمـخـوار من

كنون خواستگاري كن اي نيك دين

مــرا هـمـسـري پـاكـــدل،‌ مـه جـبـين

عـقيل اين سخن از علي چون شنود

بـه اجــراي �?ـر��ان روان گشت زود

ز قــوم كـلابــه زنــــي شــد عــيــان

كــه نـيـكـو ص�?ـت بـود و نيكو بيان

صـ�?ـاتـش چـو مـردان نـيكو سرشت

بـه پـاكـي و خـوبـي چو حور بهشت

ز لـطــ�? خــداونـــد جــان آ�?ـــريـــــن

بــپــا گـشـت بـزمـي چـو خـلد برين

بــعـــقـــد عـــلـــي آمــد ام الـبــنـيــــن

بــر او آ�?ــريــن شـد ز جـان آ�?رين

ز الـــطـــا�? خــلاق لــــوح و قــــلـــم

مــلاقـات خـورشـيـد و مـه شـد بهم

ازيـــن وصـــلــت نيـك چـنـدي گذشت

كـه مـيـلاد مـسـعــود عـبـاس گشت

ز ام الـبـنــيــن طــ�?ــلـــي آمــد پـــديــد

كـه چـشـم جهـان بـهـتـر از او نديد

عــلـــي كـــودك خـويـش در بـرگـر�?ت

تــو گـوئـي كـه از مـاه اخـتر گر�?ت

بـــرخـــســـاره مـــاه او خــيـره مـانــد

گــل بــوســه بــر چـهـره او نـشاند

بــدســتـــش چـــو ا�?ــتـــاد او را نـگـاه

روان كرد اشك غم از ديده، شاه

از آن گــريــه شــد جــان مـادر غـمين

سـبـب را بـپـرسـيــد ام الـبــنــيـن

جــوابـــش بــ�?ــــرمـــود شــيــر خــــدا

تــو آگــه نـئـي از چـنـيـن مـاجرا

كــه،‌ ايـن طـ�?ــل،‌ شـايـسـته كاري كند

بــدشــت بــلا جــان نـثـاري كــنـد

هـمـيـن كــودكـــم در صــ�? كـــربــــلا

بــپــاي حـسـيـنـم كـنـد جــان �?ـدا

شـــود پـــاســـدار قـــيـــام حـــســـيـــن

كــه خـود را بخواند غلام حسين

هـمــيـــن اســت سـقـاي لـب تـشـنگان

كـه در پـيش دريا دهد تشنه جان

بـنـــامـــردمـــي خـصــم بـــي ديـــــن او

زنــد تـيـر بــر چـشـم حق بين او

چــو گـــردد جـــدا دســـت از پـيـكــرش

عـمـود شـقـاوت زنـد بــر سرش

ز پــشــت �?ــرس او�?ــتــــد روي خــاك

هـميـن كـودكـم بـا تـن چـاكـچـاك

بــنـــالــــد در آنـــدم كـــه ادرك اخــــــا

بـرادر بـبـالـيـنــم اكــنــون بــيـــا

حـــســـيـــن آن عــزيـــز دل �?ـــاطــمــه

نــگــه تــا كـنـد جـانـب عـلـقــمه

بـبــيـــنـــد �?ــتـــاده بــــدريــاي خـــــون

تــن اطـهــر او شـده لالـه گـــون

ازيـــن غـــم قــد ســرو او خــم شــــود

دلــش غـرق انـدوه و ماتـم شـود

حــيــاتــي» از ايـن مـاجــرا دم مـزن

كـه آتـش زدي بـر دل مـرد و زن

                                                                                                          شاعر؟؟؟

كـرده بـس در �?ـرات،‌ طـغـيـان آب

مـي خـروشـد چـو شير غران آب

سـر ز تـشـويش مي زند بر سنگ

از غـم شـاه تـشـنـه كــامـــان آب

وحـش و طـيـرنـد جـملگي سيراب

مـيـخـورد كـا�?ـر و مـسـلمان آب

بـا وجـودي كـه مـهر �?اطمه است

سـر ز طـاعـت نموده پيـچان آب

بـسـتـه شد از چه رو ز جور عدو

بــر حــريـم عــلـي عــمــران آب

دسـت عـبـاس را سـكـيـنـه گر�?ت

بـا تـضرع كه اي عمو جان آب

بـيـن رخ اصـغـر از عطش پژمرد

بـرسـان بــر لبش ز احسان آب

بـرســان بــر لـبـــش ز راه كـــرم

گـرچـه بـاشـد بـقـيمت جان آب

دست عباس شد جدا چون خواسـت

بـرسـانـد بـطـ�?ـل عـطـشـان آب

كـرد بـا خـود خـطـاب كـاي عــبـاس

خوب دادي به تـشنه كامان آب

بــا كـه گـويــم كــه نـوگـل ديـــن را

داد دشـمـن ز نـوك پيكان آب

دل آل عــلــي از ايــن غـم سـوخــت

تـا قـيـامـت شـوي پـريشان آب

شـكـوه بـس كـن «حـياتيا» ز �?رات

شـد سرا�?كنده و پشيـمان - آب

                                                                                                           شاعر؟؟؟

دست من ا�?تاد اما آبروي من را خريد

مادرم ام اللبنين شد نزد زهرا رو س�?يد

گرچه با صورت به مهر كربلا كردم سجود

آبرويم را همين يك سجده در عالم خريد

سجده اي كردم به روي مهر لبهاي حسين

كه صداي ذكر آن را زينب از خيمه شنيد

بي وضو و بي تيمم بود گرچه سجده ام

�?اطمه جاي تيمم دست بر رويم كشيد

تا صدا كردم اخا ادرك اخا ديدم حسين

دستهايش در كمر بود و به مقتل مي دويد

تا سرم را روي زانو زهرا گر�?ت

اشك پاك ديده اش بر چشم خونبارم چكيد

                                                                                                شاعر؟؟؟

من شير سرخ بيشه �?تح المبينم

عشق حسين و هستي ام البنينم

من ناز شصت غزوه هاي خون و عشقم

عباسم و پور امير المؤمنينم

من ترجمان لا �?تي الا عليم

انا �?تحنايم لك �?تحاً مبينم

من برق شمشير شه خيبر گشايم

دارم دو دوست حيدري در آستينم

من ساقي عشق مدينه تا �?راتم

آزاد مرد مكتب حق اليقينم

من �?ارغ التحصيل �?رهنگ و�?ايم

خدمت گذار با ص�?اي كربلايم

من باغبان اله هاي داغدارم

من خيمه هاي نينوا را پاسدارم

من قا�?له سالار اردوي حسينم

در علقمه لا سي�? الا ذوال�?قارم

من خاتم انگشتر نهر �?راتم

با تشنگي من ال�?تي ديرينه دارم

من حيدر خيبر گشاي كربلايم

من شير مرد تكسوار كار زارم

من دستهايم را به زهرا هديه دادم

اما از اين هديه ز زينب شرم سارم

زان بوسه هايي كه به دستم مرتضي زد

روي لبم مهر �?رات و كربلا زد

من كاتب بي دست دربار حسينم

من عشق باز عشق بازار حسينم

عباسم و غرق غم عشق حسيني

من با همه هستي خريدار حسينم

رزمنده بي سنگر لشگر گشايم

هم خط شكن هم خط نگه دار حسينم

دست مرا در دست او بگذاشت حيدر

من از همان ط�?لي گر�?تار حسينم

زد بوسه بر دستم امير �?تح خيبر

يعني كه من پرچم نگه دار حسينم

از كودكي من با حسيم عهد كردم

مانند يك پروانه اي دورش بگردم

من نسخه درمان درد سينه هايم

من تربت شش گوشه را دار الش�?ايم

من زينبم را چون حسينم دوست دارم

من بهر او مي ميرمو او از برايم

من اشكها را قطره قطره مي شمردم

من رشته گوهر شمار ديده هايم

من كاتب غمهاي ط�?لان اسيرم

من با همه غمهاي زينب آشنايم

من همست�?ر بودم به هر جا با اسيران

من حا�?ظ زينب ز روي نيزه هايم

من واسطه بين �?رات و كربلايم

بر درد زوار حسيني من دوايم

من روزه تشنه بحر �?راتم

عباسم و حلال كل مشكلاتم

هر مشكلي را مي كنم مشكل گشائي

من عرشه دار كشتي بحر نجاتم

از خود گذشتن را به عالم ياد دادم

چون پاكباز تشنه آب �?راتم

مشق عطش را در مدينه مي نوشتم

من دانش آموز كلاس زارياتم

با خون دل بر ساحل دريا نوشتم

من ساقي بي ساغر آب حياتم

من دردهاي بي دوا بسيار دارم

در مانگهي در علقمه سيار دارم

حاج داود يداللهي(قطره)

تا تو بودي خيمه ها آرام بود

دشمنم در كربلا نا كام بود

تا تو بودي من پناهي داشتم

با وجود تو سپاهي داشتم

تا تو بودي خيمه ها پاينده بود

اصغر شش ماهه من زنده بود

تا توبودي خيمه ها غارت نشد

بعد تو كس حا�?ظ يارت نشد

تا تو بودي چه ره ها نيلي نبود

دستها آماده سيلي نبود

تا تو بودي دست زينب باز بود

بودنت بهر حرم اعجاز بود

تا كه مشكت پاره  و بي آب

دشمن بر كينه ات شاداب شد

                                                                                               شاعر؟؟؟

رسم  و�?ا به عالم امكان نشان دهم

آب �?رات در ك�? و لب تشنه جان دهم

من آب نوشم و شه كو�?نين تشنه لب

كي آبروي خويش به آب روان دهم

مأمورم و آنكه آب رسانم به خيمه ها

بر كودكان خسرو لب تشنگان دهم

اي ماه بني هاشم خورشيد لقا عباس

اي نور دل حيدر، شهدا عباس

اي از تو دل اط�?ال روشن به ام��د آب

اي ساقي غم پرور،‌ميزان و�?ا عباس

اي تشنه آب آور،‌اي كشته نام آور

اي ص�? شكن لشكر سردار ص�?ا عباس

لب تشنه شدي بر آب لب دوخته برگشتي

جان را به لب آوردي با عين رضا عباس

اي مير علمداران ، سقا و�?ا داران

د رجمع �?دا كاران بودي به سزا عباس

تو درس و�?ا دادي با دست جدا دادي

دست همه محزون گير از بحر خدا عباس

                                                                                                شاعر؟؟؟

عباس يعني تا شهادب يكه تازي

عباس يعني عشق، يعني پاكبازي

عباس يعني با شهيدان همنوازي

عباس يعني يك نيستان تكنوازي

عباس يعني رنگ سرخ پرچم عشق

يعني مسير سبز پر پيچ و خم عشق

جوشيدن بهر و�?ا معناي عباس

لب تشنه ر�?تن تا خدا معناي عباس

خليل ش�?يعي

زمين علقمه درياي خون شد

تن بي دست سقا واژگون شد

عزيز �?اطمه با قلب خسته

سر نعش علمدارش نشسته

به دامن گه نهد آن جسم صد چاك

گهي خون از دو چشمش مي كندپاك

گهي گويد كه اي ماه مدينه

چه گويم آب اگر خواهد سكينه

زجا برخيز اي سرو روانم

علمدار رشيد و قهرمانم

به خيمه دخترم چشم انتظار است

به حال مرگ ط�?ل شير خوار است

شكسته از غمت پشت حسين است

پريشان گيسوان زينبين است

خوشدل

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.