تيرى به مشكش آمد و آبش به خاك ريخت

تنها نريخت آب كه خونش بريخت هم

عباس آمد و به ك�? از آه خود علم

چون قرص آ�?تاب كه تابد به صبحدم

گ�?تا كنون نه جاى علمدارى من است

اين آه كودكان تو و اين ناله حرم

اذن جهاد دشمن از آن شه گر�?ت و داد

بر پاى شاه بوسه و بر دست شد علم

با نوك نيزه خصم به هم كو�?ت تا شكا�?ت

قلب سپاه و پس به سر آب زد قدم

پر كرد مشك و خواست لب خشك تر كند

ياد آمدش ز تشنگى سيد امم

آن آب را نخوردو روان شد به خيمه گاه

كابى دهد به تشنه لبان ديار غم

دورش سپاه چون گهرى بود آبدار

همچون نگين احاطه نمودند لاجرم

خستند هر دو دست وى از خنجر ج�?ا

بستند هر دو چشم وى از ناوك ستم

تيرى به مشكش آمد و آبش به خاك ريخت

تنها نريخت آب كه خونش بريخت هم

شد مشك او ز آب تهى قالبش ز خون

نخلش ز پا در آمد و سروش خميد هم

                                                                                                           شاعر؟؟؟

مد حسين و ديد به آن حالت تباه

�?رياد بر كشيد كه پشتم شكست آه

اى جمالت آيينه ، حسن روى يزدان را

لحظه اى تماشا كن اين دو چشم حيران را

حضرت ابو�?اضل ، مقتداى اهل دل

كز تو مى شود حاصل ، روشنى دل و جان را

خواهد از تو نصرانى ، معجز مسيحايى

اى يهود وبودايى ديده در تو درمان را

روز دين و آيين بود همچو شام ظلمانى

جلوه تو رخشان كرد آ�?تاى ايمان را

تارى از سر زل�?ت گر شود نصيب ما

جمع مى توان كردن خاطر پريشان را

خامه اى كه (ربانى ) است حق و شكوه و رحمانى است

مى كند عيان بر خلق نكته هاى پنهان را

دين و دل زما بردند تا به جلوه آوردند

ز آن جمال نورانى (چهره درخشان ) را

مى توان چو (خلخالى ) شد ز خويشتن خالى

تا به سير اجلالى ديد نور يزدان را

محمد على مجاهدى (پروانه )

ا�?تاده دست راست خدايا ز پيكرم

بر دامن حسين رسان دست ديگرم

چون دست من لياقت دامان او نداشت

انداختم به راه ، كه بردارد از كرم

بى دست من زدست حسينم گسسته دست

اى دست حق بگير تو دست برادرم

اى دست راست رو به سلامت كه تاابد

اين خاطره و ديعه سپارم به خاطرم

اى دست چپ ز يارى من بر مدار دست

من در هواى آب به شوق تو مى پرم

آبى كه آبروى من و اعتبار توست

بر تشنگان اگر نرسد خاك برسرم

آب �?رات نيست به مشك ، آبروى اوست

بر پيشگاه آبروى خلق مى برم

نى نى نه آبروى �?رات و نه آب اوست

خود آبروى ام بنين است مادرم

مردم به ح�?ظ ديده زهر چيز بگذرند

من بهر آب حاضرم از ديده بگذرم

اى دست دامن تو و دست نياز من

تا همتت به عرصه پيكار بنگرم

در عمر خويش منتى از كس نبرده ام

اينك به ناز منتت اى دست حاضرم

ترسم تو هم زدست روى ، بى تو مشك را

آخر به دست ناوك دلدوز بسپرم

شعر از ((ذهنى زاده ))

�?كند رايت و بوسيد پاى شه عباس

كه چند لشكر نابود را بدارم پاس ؟!

مرا زكام تو خشكيده تر شده است گلو

تو را از حال من آش�?ته تر شده است حواس

�?داييان همه در يارى تو جان دادند

نمود حمله بدان قوم ناخداى شناس

شكا�?ت لشكر و شد در �?رات و آب گر�?ت

شتا�?ت تا برساند به كام خسرو ناس

دو دست داد ولى مشك همچنان بر دوش

خداى را به دو دست بريده كرد سپاس

كه شكر دستم اگر ر�?ت آب ماند به جاى

كه نوشد آن شه و اط�?ال آتشين ان�?اس

چه گويم آه كه آمد ز قوم كين تيرى

به مشك آب به هم بردريد چون كرباس

چو مشك پاره شد و آب ريخت پندارى

كه ريخت بر دل سوزانش سوده الماس

ز پشت زين به زمين او�?تاده و نعره كشيد

به يارى آمدش آن خسرو سپهر اساس

چه ديده ، ديد ز عباس او�?تاد دو دست

كشيده آه كه پشت مرا زمانه شكست

                                                                                                          شاعر؟؟؟

آن بهتر دو عالم و اين مهتر دو كون

آن ص�?در امامت و اين ص�?در دغا

آن مظهر �?توت و اين منبع كرم

آن مطلع كرامت و اين معدن سخا

آن كعبه سعادت و اين قبله مراد

آن ملجا مروت و اين مامن رجا

آن رحمت الهى و اين �?ضل ذو المنن

آن قاطع ضلالت و اين دا�?ع بلا

بو ال�?ضل و بوالمكارم ابو السي�? آن كه او

در �?وق عرش دعوى �?ضل و هنر زند

شاه حجاز و ماه بنى هاشم لقب

آن كه لواى نصرت و �?تح و ظ�?ر زند

با صولت و صلابت و مردى و مردمى

در روزگار تكيه به جاى پدر زند

وقت نبرد با دم شمشير تيز خويش

آتش به قلب لشكر اشرار بر زند

با تيغ آبدار كه بودى چو ذوال�?قار

جمعى به خون تپنده به �?وج دگر زند

عباس مثل شير غضبناك بر عدو

هنگام رزم مشت به كش�? و به سر زند

صدر ار نبود بهر تماشا بدند خلق

در آن دمى كه گ�?ت �?لك چون پدر زند

                                                                                                          شاعر؟؟؟

اى واى كه شاهنشه دين يار ندارد

شد كشته اباال�?ضل و علمدار ندارد

ا�?تاد علم از ك�? عباس دلاور

ديگر شه دين بار و مددكار ندارد

ط�?لان حسين تشنه لب و منتظر آب

ديگر حرمش حامى و غم خوار ندارد

 

 

بر رونق دين �?زود عباس

سر تا به قدم همه ولايت

مجذوب حسين بود عباس

تا نغمه ان قطعتموا زد

گلبانگ ظ�?ر سرود عباس

درمحكمه قضاوت عشق

پرسند اگر كه بود عباس

آرد سر و چشم و دست خونين

بر همت خود شهود عباس

قامت به نماز عشق چون بست

بر رونق دين �?زود عباس

اما ز چه از قيام آمد

يك مرتبه در سجود عباس

شد وصل قيام بى ركوعش

بر سجده بى قعود عباس

گر آب نخورده بر لب آب

در روزه عشق بود عباس

نازم به چنين صلاة و صومى

كه اين گونه دوا نمود عباس

بر شوكت ما �?زود عباس

آئين قيام در ره حق

بر رهبر ما نمود عباس

بد رهبر عشق عاشقان را

در عشق خوش آزمود عباس

با دست يداللهى كه او راست

بر شوكت ما �?زود عباس

آنجا كه ز پا �?تاده بر خاك

آن گه كه به خون غنود عباس

مى گ�?ت سلام و از امامش

لبيك خدا شنود عباس

تا ديده شدش نشانه تير

صد ديده به حق گشوده عباس

از غيرت و همتش روان كرد

دريا به كنار رود عباس

                                                                                                          شاعر؟؟؟

كربلا كعبة عشق اس�� و من اندر احرام

شد در اين قبلهء عشّاق، دو تا تقصيرم

دست من خورد به آبي كه نصيب تو نشد

چشم من داد از ان آب�? روان، تصويرم

بايد اين ديده و اين دست دهم قرباني

تا كه تكميل شود حجّ من و تقديرم

چون اقتدا به جع�?ر طيار كرده‏ايم

                                                                                                         حسان

راه من ، از کثرت دشمن ، زهر سو بسته بود

داغها پي در پي و ، غمها بهم پيوسته بود

بسکه از ميدان ، درون خيمه ، آوردم شهيد

بود سرتاپاي من خونين و ، زينب خسته بود

هر شهيدي ، شاهکاري داشت در اينجا ، ولي

کارهايت اي برادر جان همه برجسته بود

تا به سوي خيمه برگردي مگر با مشگ آب

جام در دستش رقيه ، منتظر بنشسته بود

من تک و تنها ، گشودم راه قربانگاه تو

گرچه دشمن ، هر زمان ، در هر طر�? ، يک دسته بود

بر زمين ا�?تاده ديدم پيکرت را غرق خون

مشگ خالي و ، دو دست و ، پرچمي بشکسته بود

پشت من ، از داغ جانسوزت ، برادر جان شکست

چونکه رکن نهضتم ، بر همتت وابسته بود

هر چه کوشيدم ، که در بر گيرمت ، ممکن نشد

بسکه دشمن ، جمله اعضايت ، زهم بگسسته بود

خواستم ، آنگه ببندم چشمهايت را اخا

ليک پيش از من عدو با تير چشمت بسته بود

ناله عباس را تا دشمن او نشنود

گريه اش ، در وقت جان دادن ( حسان ) آهسته بود

نام شاعر:حبيب چايچيان

من قدرتي ديگر به تن ندارم

دستي دگر چون در بدن ندارم

دشمن چو بسته راه من ز هر سو

به خيمه راه آمدن ندارم

ا�?تاده ام تنها به چنگ دشمن

و آن بازوي لشگر شکن ندارم

زين حال من ، عدو گر�?ته نيرو

چون قدرتي ديگر به تن ندارم

شد پاره مشگ و ، آبها �?رو ريخت

به خيمه ، روي آمدن ندارم

شرمنده ام اخا ، چو پيشم آئي

من قدرت بر پا شدن ندارم

زينب مگر چشم مرا ببندد

در کربلا ، مادر که من ندارم

پوشيده ام لباس �?خر و عزت

چه غم اگر که من ک�?ن ندارم

به مادرم ام البنين بگوئيد :

ديگر غمي ازين محن ندارم

جز وص�? حال عاشقان ( حسانا )

در مطلبي ميل سخن ندارم

نام شاعر:حبيب چايچيان

ناله هاي ام البنين (ع)

شد مدتي ، کز تو خبر ندارم

جز �?کر تو ، �?کري به سر ندارم

�?خر تو بس ، که خادم حسيني

من هم جزين ، �?خر دگر ندارم

بنشسته ام در راه انتظارت

يک دم نظر زين راه بر ندارم

عباس من ، عباس من ، کجائي ؟

صبر و توان ، زين بيشتر ندارم

من ره نشين وادي بقيعم

آن طايرم ، که بال و پر ندارم

جز خواب تو ، خواب دگر نبينم

جز ياد تو ، شب تا سحر ندارم

چشمم ز بسکه بر تو زار بگريست

ديگر به ديده اشک تر ندارم

اي عمر من ، برگ و برم تو بودي

من ، آن شجر ، که برگ و بر ندارم

ديگر اميد بازگشتنت را

اي جان مادر ، زين س�?ر ندارم

�?رق تو و ، عمود آهنيني ؟

من باور اين قول و خبر ندارم

با من مگوئيد اين خبر ، خدا را

در زندگي جز او ثمر ندارم

مردم مرا «ام البنين » مخوانيد

حالا که من ديگر پسر ندارم

نام شاعر:حبيب چايچيان

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.