من آن پدرم کز پسرم دست کشیدم

صبحم زستاره سحرم دست کشیدم

شد روز جهان از نظرم تیره تر ازشب

آنجا که زنور بصرم دست کشیدم

دربادیه عشق زطو�?ان حوادث

من از شجر و از ثم��م دست کشیدم

با خون جگر این گهر ا�?تاد به دستم

وز موج بلا از گهرم دست کشیدم

از داغ ابوال�?ضل گر�?تم به کمر دست

با داغ علی از جگرم دست کشیدم

همراه س�?ر بود مرا در س�?ر عشق

ا�?سوس که از هم س�?رم دست کشیدم

اثار شهادت به رخش دیدم و مردم

وقتی به به جبین پسرم دست کشیدم

                                                

سیدرضا مؤید

چون تو ای لاله در این دشت گلی پرپر نیست

واز این پیر جوانمرده کمانی تر نیست

دست و پایی ن�?سی نیمه نگاهی اهی

غیر خونابه مگر ناله در این حنجر نیست

در کنار تو ام و باز به خود می گویم

نه حسین، این تن پوشیده به خون اکبر نیست

هر کجا دست کشیدم زتنت گشت جدا

از من اغوش پر و از تو تنی دیگر نیست

دیدنی گشته اگر دست و سر سینه تو

دیدنی تر زمن و خنده آن لشگر نیست

استخوانهای تو پشت پدر هر دو شکست

باز هم شکر کنار من و تو مادر نیست

                                              

حسن لط�?ی

من اولين مصراع نظم كربلايم

من اولين جانباز دشت نينوايم

نامم علي اكبر و در خلق و منطق

شبه ترين چهره به ختم الانبيائم

من اولين پيمانه نوش جام اشكم

چون ر�?ته تا معراج دل صوت صدايم

من اولين گلواژه شعر حسينم

يا اولين قرباني كوي منايم

من شير سرخ بيشه هاي الغديرم

در خيبر �?تح المبين خيبر گشايم

من كربلا را كربلا آباد كردم

در عشق و مستي كربلا بيداد كردم

من با عطش تا اوج آزادي پريدم

عطشان ترين لبهاي عالم را بوسيدم

شهدي كه من نوشيدم از پيمانه عشق

شيرين تر از آن در همه هستي نديدم

زينب لبم را بوسه ميزد من ز دستش

او دل به من ميدادو من دل ميبريدم

او دور من مي گشت و من هم دور زهرا

من تشنه بر لبهاي او او آب دريا

من غنچه تكبير لبهاي حسينم

من يوس�? كنعان زيباي حسينم

چون خال سبز هاشمي دارم به صورت

من نكهت شب بوي گلهاي حسينم

دارم به چهره نور سبز �?اطميه

من خط و خال روي سيماي حسينم

اي اهل عالم من نواي نينوايم

چون كه اذان گوي مصلاي حسينم

در خلق و خلق و منطق و خيبر گشائي

گلواژه دست تولاي حسينم

چون ذوال�?قار حيدري دارم به دستم

در صحنه ميدان علي را ناز شستم

من شير سرخ بيشه هاي كربلايم

من لا�?تاي حيدر خيبر گشايم

اي اهل عالم من اذان گوي حسينم

چون ر�?ته تا اوج �?لك موج صدايم

شمع حيسني را من كه من پروانه بودم

خوشگل ترين پروانه از پروانه هايم

من نسخه پيچ اشك درمانگاه عشقم

من مهر هر نسخه در دارالش�?ايم

جدم علي حلال كل مشكلات است

من هم علي اكبر مشكل گشايم

دارم مدال �?اطمي چون روي سينه

من اشبه الناسم به زهراي مدينه

من روي قلبم عكس آزادي كشيدم

شهد شهادب را به آزادي چشيدم

دل را به دلبر دادم و از دلبرم دل

با عشق از بازار آزادي خريدم

من بلبلي هستم كه در گلخانه اشك

شهد گل از لبهاي آزادي مكيدم

من جان زينب را به يك لحظه گر�?تم

چون خون به پاي نخل آزادي چكيدم

زينب صدايم مي زدو من مي دويدم

تا اينكه در مقتل به دلدارم رسيدم

من كربلا را كربلا آباد كردم

ويرانه كاخ جهل و استبداد كردم

من حجله شادي كنار دجله بستم

گل دسته در گلدسته ها بنياد كردم

من هم بلال و هم اذان گوي حسينم

در عشقبازي كربلا بيداد كردم

من رهبر يك نسل و �?رهنگي جوانم

در نينوا دانشكده ايجاد كردم

من هستيم را در خم يك گوشه دادم

با نخل دين را با خلوصم شاد كردم

بر لوح قلب�� رهبر عر�?ان نوشته

اي عاشقان اين كربلا شهر بهشته

من دوره ديده در نظام ذوال�?قارم

من غنچه گلهاي باغ هشت و چهارم

چون ذوال�?قار حيدري دارم به دستم

خيبر گشاي ديگري در روزگارم

من اولين جانباز اردوي حسينم

چون انقلاب كربلا را پاسدارم

من زنده كردم نام جدم مرتضي را

من اكبرم يا حيدر دلدل سوارم

هرگز ندارم ا�?تخاري بهتر از اين

من حجله بسته در بهار كار زارم

                                                                                      

حاج داوود یداللّهی (قطره)

سلام اى، اولين ذبيح الهى

الا اى انعكاس بى گناهى

سلام اى عصمت لا يوص�? حق

يگانه مرد توحيد ص�? حق

تو زل�?ت باد را ديوانه كرده

سر زل�? تو را حق شانه كرده

تو سبحان الذى اسرى ضميرى

تو مرآت خداوند غديرى

نمى�?دانم كنون اى بى همانند

كه دل بر تو ببندم يا خداوند

دهان تو دهان  جبرئيل است

اذان تو اذان جبرئيل است

تو پيغمبرترين حيدر مزاجى

تو دريايى ولى كوثر مزاجى

لب لعلت به گوش حق تعالاست

سر زل�?ت به دوش حق تعالاست

وضويم دائم از پيراهن تست

كه خون عاشقان بر گردن تست

به محشر شادم از اين نيك بختى

كه تو بر دوش ما بالاى تختى

تو اسماعيل ابراهيم عشقى

تو �?صلى تازه در تقويم عشقى

اولسنا على الحق را تو گ�?تى

تو در ايمان د�?ر يكدانه س�?تى

امامت د�?رّ زيبنده به �?رقت

نبوت تاج تابنده به �?رقت

تو باب رحمةٌ للعالمينى

تو دوم احمد روى زمينى

تو بايد جاى پيغمبر بميرى

تو بايد از همه بهتر بميرى

تو بايد رشته تسبيح باشى

تو بايد خويش را از هم بپاشى

تو يحياى تمام كائناتى

تو اسماعيل بام كائناتى

كنون كه پاى تو اندر ركاب است

به پشت پاى تو اشك رباب است

تو تصوير وداع كودكانى

كمال الانقطاع كودكانى

تو گه شير يسار و گه يمينى

تو همرزم يل ام البنينى

ظهور ماه من چون آ�?تاب است

تويى آن مصط�?ى كه�?بوتراب�?است

تو آن آويخته تيغ جدايى

تو شير بيشه�?هاى لايزالى

تسلّاى سكينه ديدن تست

اميد كوكان بوسيدن تست

ز پيش ديده�?ها اى تو مه نو

چه بابا كش شدى آهسته�?تر رو

ترحم كن كمى وقت وداعت

ببين اهل حرم را در سماعت

تو احساس غريبى در خيامى

«عزيزى» را تو در خيمه دوامى

مباد اى روح اين تن بر نگردى

مبادا ليلى من بر نگردى

در آنها كه تو را تا خيمه بردند

تنت را مثل تسبيحى شمردند

دل سقّا هم از داغت كباب است

كه تشييع پيمبر از صواب است

                                                                                                          شاعر؟؟؟

سرو قدّى ز حرم با دل سوزان مى�?ر�?ت

پيش چشمان پدر «وَه» چه خرامان مى�?ر�?ت

مأذنه كرببلا بود و اذان سر مى�?داد

بر لبش نغمه تكبير و به ميدان مى�?ر�?ت

بر �?راز سر�? سرو قد او قرآن بود

زير قرآن ز چه رو پاره قرآن مى�?ر�?ت

زينب اسپند به ك�? داشت و دل مى�?سوزاند

يوس�? كرببلا جانب كنعان مى�?ر�?ت

اشك مى�?ريخت به پشت سر او آب نبود

به بياب��ن بلا، جان سليمان مى�?ر�?ت

دور مى�?شد ز حرم، هر قدمى بر مى�?داشت

گوئيا از تن اهل حرمش جان مى�?ر�?ت

ص�?حه اول ايثار، چو مى�?خورد ورق

مصح�? عشق سوى ص�?حه پايان مى�?ر�?ت

گيسويش در طيران بود و به دستان نسيم

دست از دل شده با موى پريشان مى�?ر�?ت

پرده از ص�?حه اسرار عدم بر مى�?داشت

آب مى�?كرد دل شاه و قدم بر مى�?داشت

ر�?ت ميدان و دل شاه دگر بار شكست

لحظاتى پس از آن مخزن اسرار شكست

دست بر گردن مركب سوى بازار آمد

يوس�? كرببلا رونق بازار شكست

هركه با هرچه به ك�? داشت خريدارش شد

عضو عضو بدن آن بت عيار شكست

نيزه�?ها بهر طوا�? ب��نش ص�? بستند

بى ص�? آمد يكى و پهلوى آن يار شكست

نرخ شمشير چه سنگين و گران بود كزان

باز هم �?رق سر حيدر كرار شكست

ناله سرداد و سرآسيمه شه آمد به سرش

دلش از ديدن آن منظره بسيار شكست

پاى بر روى زمين مى�?زد و بابا مى�?گ�?ت

دل خورشيد از اين واقعه صد بار شكست

يك طر�? قطعه�?اى و قطعه ديگر طر�?ى است

زين مصيبت ال�? قامت دلدار شكست

بر سر نعش على غصه ز جان سيرش كرد

لرزه  ا�?تاد  به  زانو  و  زمين  گيرش  كرد

                                                                                                           شاعر؟؟؟

اى طلعت زيباى تو، عكس جمال لم يزل

وى غره غراى تو، ائينه حسن ازل

روح ور وان عالمى ، جان نبى خاتمى

طاووس آل هاشمى ، ناموس حق ، عزوجل

در صولت و دل حيدرى ، ز انروز على اكبرى

در ص�? هيجا ص�?درى ، وى دوحه علم و عمل

اى تشنه بحر وصال ، سرچشمه �?يض و كمال

سر شار عشق لايزال ، سرمست شوق لم يزل

اى سرو ازاد پدر، اى شاخ شمشاد پدر

نا كام و ناشاد پدر، اى نو نهال بى بدل

اى شاه اقليم ص�?ا، سرباز ميدان و�?ا

بادا على الدنيا الع�?ا، بعد از تو اى ميراجل

زينب شده م�?تون تو، اغشته اندر خون تو

                                ليلا زغم مجنون تو، سر گشته سهل و جبل

                                                                                                          شاعر؟؟؟

اى قدت همچو نيشكر اكبر

سر و باغ پدر اكبر

شام يلداى جعد مويت را

صبح پيشانيت سحر اكبر

پور مهتاب ليل ليلى را

قرص تو شد قمر اكبر

ر�?تنت كبك و آمدن طاووس

همه اطور تو هن�� اكبر

خوى تو مصط�?ى رخت احمد

پاى تا سر پيامبر اكبر

وص�? خلق تو انك لعلى

شجر پاك را ثمر اكبر

هيبت غرش تو در ميدان

بدرد دل ز شير نر اكبر

نيست حاجت تو را به جوشن و خود

چون على سينه ات سپر اكبر

نام تو نام حيدر و بايست

آن پدر را چنين پسر اكبر

حشمتت بود آل هاشم را

مايه �?خر و زيب و �?ر اكبر

هر دو بازوى ابرويت داده

دست قدرت به يكديگر اكبر

زين كمان و ز تير مژگانت

كرد اهوى دل حذر اكبر

وه بنازم ضرب شست تو را

دل نرست آخر از خطر اكبر

بهر خون خدا، شهيد كرببلا

تو بدى پاره جگر اكبر

آنكه داغ تو بر دلش بنهاد

جايگاهش دل سقر اكبر

تا بقاى باقى قيوم

باشدش لعن مستمر اكبر

نذر قربانى تو جان كردم

كن قبول و نما نظر اكبر

مولوديه حضرت على اكبر عليه السلام

از دامان ليلا گلى بر آمد

شبيه حضرت پيغمبر (ص ) آمد

از بهر عابدين ، برادر آمد

به به به به على اكبر آمد

از آغوش ليلا سر زد سپيده

از بيت ثار الله سحر دميده

�?رزند على عليه السلام ، على عليه السلام ا�?ريده

نخل نجل نبى (ص ) را ثمر آمد

به به به به على اكبر عليه السلام آمد

شمس از نور رويش ر�?ته به سايه

كوثر ز لعل او باشد كنايه

روشنى بخش شمس و قمر آمد به به به به على اكبر عليه السلام آمد

داده بر حق حسين عليه السلام بدر الدجا را

شبه روى دلجوى مصط�?ى را

ص�? شكن عرصه كربلا را

لشكر كربلا را ا�?سر آمد

به به به به على اكبر عليه السلام آمد

خنده كند نوزاد، همچو كوكب

بر روى عمه اش حضرت زينب عليها السلام

نور دل زينب اطهر عليها السلام آمد

به به به به على اكبر عليه السلام آمد

                                                                                                           شاعر؟؟؟

ما هم �?تاده بر خاک با جسم پاره پاره

اي اشک‌ها بريزيد از ديده چون ستاره

جز من که همچو خورشيد ا�?روختم در اين دشت

کي پاره پاره ديده اندام ماهپاره

ما هم �?تاده بر خاک ديدم که خصم ناپاک

با تيغ زخم مي‌زد بر زخم او دوباره

در پيش چشم دشمن بر زخمت اي گل من

جز اشک نيست مرحم ،جز آه نيست چاره

زد خنده قاتل تو بر اشک ديده من

با آن که خون بر آمد ،از قلب سنگ خاره

وقتي لبت مکيدم، آه از جگر کشيدم

جاي ن�?س برآيد، از سينه‌ام شراره

اي جان ر�?ته از دست ،بگشاي ديده از هم

جاني بده به بابا ،حتي به يک اشاره

دشمن چنين پسندد، استاده و ��خندد

�?رزند ديده بندد، بابا کند نظاره

چون ماه نو خميدم، با چشم خويش ديدم

خورشيد غرق خون را، در يک �?لک ستاره

دردا که پيش رويم، در باغ آرزويم

ا�?تاد ياس خونين ،با زخم بي‌شماره

جسم عزيز جانم ،چون دامن زره شد

از زخم هر پياده ،از تيغ هر سو��ره

ا�?تاده جسم صد چاک، جان حسين برخاک

ميثم بر آن تن پاک ،خون گريه کن هماره

نام شاعر:حاج غلامرضا سازگار

اگر چه ديده‌ام از هجر تو پر از گهر گردد

ميا چو خنده دشمن به جانم نيشتر گردد

بمان در خيمه اما گريه کمتر کن به جان من

مبادا عمه‌ام زينب ز مرگم باخبر گردد

نمي‌خواهم تو باشي بر سرم هنگام جان دادن

که ترسم درد داغ من برايت بيشتر گردد

سرت بادا سلامت اي سحاب آرزو بابا

اگر مرغي چو من بشکسته سر بي‌بال وپر گردد

گمانم عمه‌ام مي‌آيد ز جا برخيز و ياري کن

که چشمم را ببندي تا نبينم خون جگر گردد

تو ابراهيمي و من هم ذبيح تو ولي ديگر

گمانم نيست برخيزد که سوي خيمه‌ برگردد

زجا برخيز و بنشين پيش پاره پاره جسم من

که ترسم باعث مرگ پدر داغ پسر گردد

نام شاعر:حميد �?رجي

گــ�?ــت اي تـــازه جــوان نـوثـمـرم

ديــده بـگــشــا و بـبـين چشم ترم

اي گـــل ســرســبـــد بـــاغ امـــيــد

قــد مـن از غــم داغ تـــو خـمـيـد

خـيــز و بــابــا بــه كـنـارم بـنـشـين

مـاتـمــت كـرده مرا زار و غمين

اي پـسـر ر�?ـتي و خون شد دل من

ســيــل غــم كند ز بن حاصل من

عـلـي اي يـوســ�? گــل پــيــرهــن��

مـن چـو يـعــقــوب دچـــار مـحنم

اي جوان چشم بره، خواهر توست

مـنـتـظـر، عمه غـم پرور توست

نـوجـوان اكـبـرم اي نـيـك خـصال

ايـكـه بودي به نبي،‌شبه و جمال

هـيـجــده ســالــه مـن خـيز ز جـاي

گــرد غــم از رخ بــابــا بـــزداي

عـلي اي كـوكــب تــابـــان ســحـــر

بــود كــوتــاه چــه عـمـر تو پسر

اي دريــغـــا كــه ز بـيـداد زمـــــان

بــاغ امـيـد دلــم گــشــتــه خزان

شـد تـنــت پــاره ز تــيـــغ اعــــــدا

ايــن چـه حـالـسـت �?ــدايـت جـانا

نــازنـيـن پـيــكـر تـو از چه بخاك

بــيــنـم ا�?ـتـاده و ليكن صد چاك

داغ جــانـكـاه تـو پـرسـوخــت مرا

�?ـاش گـويم كه جگر سوخت مرا

روشــنــي بـخـش بـكـاشـانــــه دل

بــي تــو تـاريـك بــود خـانــه دل

حـيـ�? و صـد حـيـ�? �?تادي تو ز پا

بــعــد تــو خــاك بــ�?ـــرق دنــيـا

تــن مـجــروح تــرا اي پــســــــرم

نـتــوانــم كــه بــرم ســوي حـرم

خــم شــد و چــهــره اكـبـر بـوسـيد

گــل پــر پــر شــده اش را بـوئيد

بـوســه بـر نعش پسر داد و بگ�?ت

با كسم نيست دگر گ�?ت و شن�?ـت

هــر زمـان لـب بـگـشايم به سخن

گـويــم اي اكـبـر مـن اكـبـر مـن

گــو «حـيـاتـي»‌ ز مـصيبت لب بند

نــالــه اهــل عــزا گـشـت بـلـنـد

                                                                                                          شاعر؟؟؟

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.