با همه‌ی لحن خوش‌آوائیم

در به‌در کوچه‌ی تنهایی‌ام

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

نغمه‌ی تو از همه پرشورتر

کاش که این �?اصله را کم کنی

محنت این قا�?له را کم کنی

کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی

مایه‌ی آسایه‌ی ما می‌شدی

هر که به دیدار تو نائل شود

یک‌شبه حلّال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه‌ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم، لبم آتش گر�?ت

شعله به دامان سیاوش گر�?ت

نام تو آرامه‌ی جان من است

نامه‌ی تو خطّ امان من است

ای نگهت خواستگه آ�?تاب

بر من ظلمت‌زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

ای ن�?ست یار و مددکار ما

کی و کجا وعده‌ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکّه آمدم ای عشق تا تو را بینم

تویی که نقطه‌ی عط�?ی به اوج آیینم

کدام گوشه‌ی مشعر، کدام کنج منا

به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

روا مباد که بر بنده‌ات نظر نکنی

روا مبا�� که ارباب جز تو بگزینم

چو رو کنی به رهت، درد و رنج نشناسیم

ز لط�? روی تو دست از ترنج نشناسیم

                                                                                                          اغاسي

امشب صنما باز کـــــه ا�?سانــــــه شنیـــدیم

وص�? لب تـــو از لب پیمــانــــه شنیــدیـــم

پیمـــانــــه چـــو با یــاد نگــاه تـــو گــر�?تیم

از هـــر رگ دل نغمه مستانـــــــه شنیـــدیم

هـــر تاب سر زل�? تو گویای حــدیثی است

این راز نهـــان را همـــه از شانــــه شنیدیم

تا دیده بـــــه شمع رخ زیبــــــای تو بستیـــم

آهنگ و�?ـــــا از پــــر پـــروانه شنیـــــدیــم

آنشب کـــه گـــره از سر زل�? تــو گشودند

�?ریاد و �?غان از دل دیــــوانه شنیــــــــدیـــم

مشکل بــود از کـــوی تــو آسوده گـــــذشتن

مـــا این سخن از ساقـــــی می خانه شنیدیـم

                                                                                              شهدی لنگرودی

از سر کوی تـــــو با دیــده گــریان ر�?تـــم

غم بدل خـــون به جگر اشک بدامــان ر�?تم

داشتم خاطر مجموع ز دیدار تو لیــــــــک

عاقبت چون سر زل�? تـــو پریشان ر�?تــم

شیشه صبر دل از سنگ ج�?ای تو شکست

لاجرم خسته و بیچاره و پژمــان ر�?تــــــم

پیش از ینم سروسامان و دل و دینی بود

باختم دین و دل و بی سر سامــان ر�?تـــم

آمدم سوی تو سر سبز و جوان خرم وشاد

پیر و آزرده دل و خسته و نالان ر�?تــــــــم

شوقم آورد بسرعت سوی تو همچو شهاب

لیک از آمدن خـــویش پشیــمــان ر�?تـــــم

                                                                                                           شاعر؟؟؟

باز آمــــدی ای جان من جان هـــا �?ــدائ جـــان تــــو

جان من و صــــد همچـــو من قربان تو قــــربان تــــو

من کــــز سر آزاده گـــــــی از چرخ سر پیچیــــــده ام

دارم کنـــون در بندگی سر بــــر خط �?ــــرمان تـــــــــو

کار من و سامــــان من آش�?تــــه همچــــون مـوی تــو

سست است همچــــون بخت من عهـــد تــو پیمــان تـــــو

مگـــذار از پـــــــــا ا�?تـــم ای دوست و دستـم را بگیـر

روی من و درگاه تــــــــو دست من و دامـــــان تـــــــو

گ�?تـــی کــــه جانان کــــــه ام جـــــانان من جانــان من

گ�?تــــی کـــه حیران کـــه ام حیــــران تـــو حیـــران تو

امشب اگــــــر مـــرغ سحـــر خواند درود می خوانمش

چـــون بار هـــا بر بست لب او در شب هجــــــران تـو

با بــــوسه ای از آن دو لـــب اکــــــرام را اتمام کـــن

هـــــر چنــــد باشد پارسا شرمنــــــده احسان تـــــــــو

 (پارسا)

سائلي بي دست و پايم راه را گم كرده ام

عبد كوي هل اتايم راه را گم كرده ام

بس كه دوري جستم از اين بارگاه باص�?ا

آستان صاحب درگاه را گم كرده ام

اشنايم  نيستم  از  �?رقه ي  بيگانگان

.چند روزي دلبر دلخواه را گم كرده ام

دردهايم را نگ�?تم چند گاهي با طبيب

شد دلم بي يار وچاه را گم كرده ام

قدر عشقت را ندانستم شدم مشغول خويش

خيمه ي زيباي ثارالله را گم كرده ام

گوش جان نسپر ده ام بر يا لثارات الحسين

راه قرب كوي ان خونخواه را گم كرده ام

در شب تاريك هجران چشم دل را بسته ام

كور دل هستم كه نور ماه را گم كرده ام

كربلا كوته  ترين راه است تا درگاه دوست

 با كه گويم اين ره كوتاه را گم كرده ام

                                                                                                         شاعر؟؟؟

آب    حيات   منست   خاك  سر  كوى  دوست

گر   دو  جهان خرميست ما و غم روى دوست

ولوله  در  شهر  نيست  جز  شكن  زل�?  يار

�?تنه   در  آ�?اق  نيست  جز  خم  ابروى دوست

داروى   مشتاق  چيست  زهر  ز  دست  نگار

مرهم  عشاق  چيست  زخم  ز  بازوى دوست

دوست   به   هندوى   خود   گر   بپذيرد   مرا

گوش   من  و  تا به حشر حلقه هندوى دوست

گر    مت�?رق   شود   خاك   من   اندر   جهان

باد    نيارد   ربود   گرد  من  از  كوى  دوست

گر     شب   هجران   مرا   تاختن   آرد   اجل

روز   قيامت   زنم   خيمه  به  پهلوى  دوست

هر   غزلم  نامه  ايست  صورت  حالى  در او

نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوى دوست

                                                                                                           شاعر؟؟؟

در ميان دشت گلها انتظارت مي كشم

خوشترين اميد دلها انتظارت مي كشم

منتظر بر يوس�?م اي مرد شبنم پوش عشق

صبر ايوب زمان من انتظارت مي كشم

بر خلا�? هر تبسم غرق اشك است ديده ام

من حقيرم مرد والا انتظارت مي كشم

در نگاه سبز باغ و اين سكوت و بي كسي

دير كردي اي دلارا انتظارت مي كشم

                                                                                                         شاعر؟؟؟

باز برخاک درت روی نیاز آوردم

آن دلی را که شکستی، به تو باز آوردم

کوته از ناز مکن دست تمنايی را

که به دامان تو از روی نیاز آوردم

دامن اشکی و ا�?سانه جانسوز غمی است

آنچه از خلوت شبهای دراز آوردم

بر در معبد خورشید به طاعت نروم

من که در میکده عشق نماز آوردم

همچو مهتاب نظرگاه همه عالم شد

شمع عشقی که بخلوتگه راز آوردم

ترک دل گ�?تم و در پای تو انداختمش

چون کبوتر که به جولانگه باز آوردم

موج دردی شد و بر جان من سوخته ریخت

هر صدایی که برون از دل ساز آوردم

                                                                                                      شاعر؟؟؟

يـادم آيـــد آن شـبـی را کـــز مـی نـاب الــسـت

گـشته بودم عاشقانه در �?ـراغـت مست مست

از پـس تـاريـکــی يـلــــدای هـــجــران حــبـيـب

نـور امــيـد وصـالـش شـد تـمـام بـود و هـسـت

سـيـنـه پـر از آتـش عشق و نـگاهم پـر ز اشـک

شسته بودم آن زمان از دين و دنيا هر دو دست

مسـت و شــيدا و خــراب نالـه هاـی نی شدم

دل ســپـردم بر خــدای عاشـقـان می پرســت

نیـنــواز آن شــبـم آهــنگ شکـوه می نـواخـت

شکـوه از جـور زمـان و شکـوه از دنـيـای پست

بـاده از اشکـم لـبالـب گشت و من مبهـوت نی

خـود ندانسـتـم چـگـونه دل ز يلــدايــم برسـت

از غـم (يلـدانشـين) آن ياســمـن پژمــرده شـد

بـا زوال يـاســمـن پـروانـه از شـاخـه بـجـسـت

نـالـه های نی دگـر �?ـريـاد هـجـران گشته بود

کـای همه عشاق دور از يار و ای مردان مست

والـه باشيد همچـو �?ـرهاد و به سر تيشه زنيد

کـز غـم هـجـران معـشـوقـه ببـايد ديـده بست

                                                                                               شاعر؟؟؟

كي ببينم چهره زيباي دوست ؟

كي ببويم لعل شكر خاي دوست ؟

كي در آويزم به دام زل�? يار ؟

كي نهم يك لحظه سر بر پاي دوست ؟

كي بر ا�?شانم به روي دوست ، جان ؟

كي بگيرم زل�? مشك آساي دوست ؟

اين چنين پيدا ز ما ، پنهان چراست ؟

طلعت خوب جهان آراي دوست ؟

همچو چشم دوست بيمارم ، كجاست ؟

شـ�?كـّري ، زان لعل جان ا�?زاي دوست ؟

در دل تنگم ، نمي گنجد جهان

خود نگنجد دشمن اندر جاي دوست

دشمنم گويد كه : ترك دوست گير

من به رَغم دشمنان جوياي دوست

چون عراقي ، واله و شيدا شدي

دشمن ار ديدي رخ زيباي دوست

�?خرالدين عراقي

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.