هيچ كس در عالم از سر حسين آگاه نيست

آرى آرى هيچ كس آگه ز سرالله نيست

هست هر شاه و گدا را بر درش روى نياز

ملك هستى را به جز او درحقيقت شاه نيست

او بود خون خداوند و خدايش خونبهاست

هيچكس را در بر حق اين جلال و جاه نيست

مخلصش را در عزا آتش نمى سوزد به هند

پس يقين دان آتش دوزخ هم او را راه نيست

خلق عالم را بود بر درگه او التجا

هيچ كس از سائلين محروم از اين درگاه نيست

استان عرش بنيان حسين دارالش�?است

دردمندان را به دوران همچودرمانگاه نيست

بارگاهش در شرا�?ت بهتر از عرش خداست

هيچ كس را اندري�� عالم چنين خرگاه نيست

                                                                                                          شاعر؟؟؟

كنگره عشق نيست منزل هر بوالهوس

طاير آن آشيان جان حسين است وبس

قله قا�? وجود منزل عنقا بود

بر سر اين آشيان پر نگشايد مگس

پايه اوصا�? او �?وق اشارات ماست

ر�?عت اين پايه نيست ا�?ئده رادسترس

مح�?ل ايجاد را اوست چراغ ابد

تا ابد از نور او مشعله ها مقتبس

گشت چو كرب و بلا عارج معراج عشق

روح امينش �?شاند گرد ز سم �?رس

او ق�?س تن شكست تا به ق�?س ماندگان

در پى او بشكنند قالب تن را ق�?س

كشته بسى ديده ام در هوسى داده جان

زنده چو او كس نديد كشته به ترك هوس

ر�?ت و شد اندر پى اش قا�?له دل روان

ما پى اين كاروان شاد به بانگ جرس

اى شه با �?ر و نور، عرش مقام تو را

لامسه عقل ما، دم زند از لايمس

بحر ثناى تو را قبول نبى زورق است

جنبش ما اندر او جنبش خار است وخس

كشته غ�?لت بود هر كه تو را كشته خواند

اى دم جان پرورت زنده دلان ران�?س

                                                                                                          شاعر؟؟؟

اى كه به عشقت اسير خيل بنى آدمند

سوخته گان غمت با غم دل خرمند

هر كه غمت را خريد عشرت عالم �?روخت

با خبران غمت بى خبر ازعالمند

يوس�? مصر بقا در همه عالم توئى

در طلبت مرد و زن آمده با درهمند

تاج سر ابوالبشر خاك شهيدان توست

كاين شهدا تا ابد �?خر بنى آدمند

گشت چو كرب و بلا رايت عشقت بلند

خيل ملك در ركوع پيش لوايت خمند

خاك سر كوى تو زنده كند مرده را

زانكه شهيدان او جمله مسيحا دمند

هر دم از اين تشنه گان گرطلبى بذل جان

در قدمت جان �?شان با قدمى محكمند

در غم جسمت محب اشك ��بارد چرا

كاين قطرات عيون زخم تو رامرهمند

                                                                                                          شاعر؟؟؟

از كعبه رو به كرببلا ميكند حسين

و آنجا دوباره كعبه بنا ميكند حسين

گر ساخته است خانه اى از سنگ و گل خليل

آنجا بناز خون خدا ميكند حسين

روزى كه حاجيان به حرم روى مينهند

پشت از حريم كعبه چرا؟ ميكند حسين

آن حج نا تمام كه بر عمره شد بدل

اتمام ان بدشت بلا ميكند حسين

آنجا وقو�? در عر�?ات ار نكرده است

�?رياد معر�?ت همه جا ميكند حسين

آنجا اگر كه �?رصت قربانيش نبود

اينجا هر انچه هست �?دا ميكند حسين

آنجا كه سعى بين ص�?ا در دويدن است

اينجا به قتلگاه ص�?ا ميكند حسين

آنجا حنا حرام بود بهرا حاجيان

اينجا ز خون خويش حنا ميكند حسين

وقتى به خيمه گاه رود از پى وداع

اينجا دوباره حج نساء ميكند حسين

بعد از هزار سال به همراه حاجيان

هر سال رو بسوى منا ميكند حسين

از چار سوى كعبه ، ز گلدسته ها هنوز

هر صبح و ظهر و شام ندا ميكند حسين

بشنو دعاى در عر�?اتش كه بنگرى

با سوز دل هنوزه دعا ميكند حسين

سر داده است و حكم ش�?اعت گر�?ته است

��ر وعده اى كه داده و�?ا ميكند حسين

                                                                                                          شاعر؟؟؟

در محرم سینه ها غرق ملالی دیگر است

جاری از چل چشمه دلها زلالی دیگر است

با حلولش برنخیزد جز �?غان از عاشقان

طاق ابروی محرم را هلالی دیگر است

بس که لحظه لحظه هایش سرخ و عاشورایی است

سیر شیون کردنش امر محالی دیگر است

لحظه ای با لحظه هایش اشک حرمان ریختن

نیست ناممکن ولی محتاج حالی دیگر است

ماتمش اط�?ال را سازد چو زالان سوگوار

در غمش هر شیرخواری شیر زالی دیگر است

چند روزی با علم نی اسبها را هی کنند

کودکان را در محرم قیل و قالی دیگر است

هیچ کس چون ما نگیرد ماتم این ماه را

با محرم شیعیان را اتصالی دیگر است

تشنه یک سینه ی سیرم، مرا بسمل کنید

بال بال مرغ بسمل، بال بالی دیگر است

عزتی گرهست جز" هیهات منَ الذ�?له" نیست

درس عشق آموختن کسب کمالی دیگر است

"کیومرث عباسی قصری"

ای خمیره تو از"هو"، ای قتیل در محرم

از غم تو شعله ور شد گنبد عتیق عالم

طبل و سنج می نوازند لیل و النهار، درعرش

حضرت مسیح ر�?ته ست بر صلیب نوحه و غم

می رسد به ناکجاها نوحه خوانی ملائک

سینه می زند پیمبر، اشک می �?شاند آدم

کربلا! دگر تو در خویش خونی از خدا نداری

گمشده گل من و تو، گم شده گل دو عالم

دجله و �?رات! اسمی ذکر صبح و شام من شد

ای حسین اسم من باش، ای حسین؛ اسم اعظم!

دل به سوی کربلا شد ناگهان، تبارک الله!

ما ط�?یل عشق اوییم صل آله و سلم

"صالح محمدی امین"

عاشق چو رو به كعبه عشق و و�?ا كند

 ا�?حرام خود ز كسْوَت صبر و رضا كند

در پيش، راه باديه گيرد غريبوار

ترَك عشيره و بَلَد و اَقربا كند

بى اعتنا به زحمت و رنج مسا�?رت

 در هر قدم تحمّل خار ج�?ا كند

آن جا كه موق�?�?�? عَرَ�?ات محبّتست

 در پيشگاه دوست، سر و جان را �?دا كند

از صدق چون نهاد قدم در مناى عشق

 نقدينه حيات خود از ك�? رها كند

در مشعرالحرام و�?ا چون گشود بار

 از آه خويش، مشعل سوزان به پا كند

بر گ�?رد خيمه گاه بگردد پى وداع

 با چشم اشكبار طوا�? النّسا كند

از مروه خيام، شتابان به قتلگاه

 رو آرد و به هروله قصد ص�?ا كند

پس در كنار زمزم اخلاص، تشنه لب

 بنشيند و به زمزمه ياد خدا كند

آن گاه دست وروى بشويدبه خون خويش

 برخيزد و نماز شهادت به پا كند

قربان عاشقى كه حديث مصيبتش

 ايّام را هر آينه ماتمسرا كند

بى اختيار خون چكد از ديده «جلى»

هرگه كه ياد واقعه كربلا كند

 (ابوتراب جلى)

به قتلگه ز سر شوق گ�?ت شاه حجاز

 (منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز)

بدين شر�? كه شدم كشته محبت تو

 (چه شكر گويمت اى كارساز بنده نواز)

ز شاهراه شهادت چو بگذرى اى دوست

 (بسا كه بر رخ دولت كنى كرشمه و ناز)

به خون، وضو نكند گر قتيل راه و�?ا

(به قول م�?تى عشقش درست نيست نماز)

به آستان جلالت جبين به عجز نهم

 (كه كيمياى مرا دست خاك كوى نياز)

سرم به عرش سنان بهْ، تنم به �?رش تراب

 (كه مرد راه نينديشد از شيب و �?راز)

ازل به گوش دلم پير مى �?روشان گ�?ت:

 (در اين سراچه بازيچه غير عشق، مباز)

به عشق دوست قسم، هر بلا رود سرم

 (من آن نيم كه از اين عشق بازى آيم باز)

 (محمّد عابد تبريزى «عابد»)

صد نوا خيزد ز ناى نينوايت، يا حسين

 نغمه هاى عشق باشد در نوايت، يا حسين

ميزند آتش، به قلب دوستانت دم به دم

 داستان جانگداز كربلايت، يا حسين

زد شرر بر قلب خونين تو، در دشت بلا

 داغ مرگ اكبر گلگون قبايت، يا حسين

جان �?دا كردى به راه مكتب آزادگى

 جان هر آزاده اى گردد، �?دايت يا حسين

من چه در وص�? تو گويم، اى شهيد حق كه هست

 خونبهاى خون تو،خون خدايت يا حسين

كى شود ريزه خور خوان خوانين، آنكه هست

 ريزه خوار خوان احسان و عطايت يا حسين

بسكه مشتاق حريم با ص�?ايت، گشته ام

 پر زند مرغ دل من، در هوايت يا حسين

در غروب آتشين، دشمن پى غارتگرى

 زد شرار ظلم و كين بر خيمه هايت يا حسين

«حا�?ظى» �?خر و مباهات بود اين بس، كه هست

 پيشه او، گ�?تن مدح و ثنايت يا حسين

 (محسن حا�?ظى)

اى ياد تو در عالم، آتش زده بر جانها

 هر جا ز �?راق تو، چاك است گريبانها

نامت چو به لب آيد، همواره بود با آه

 از شوق تو در دلها، برپا شده طو�?انها

اى گلشن دين سيراب، با اشك محبّانت

 از خون تو شد رنگين، هر لاله به بستانها

بسيار حكايتها، گرديده كهن امّا

 جانسوز حديث تو، تازه است به دورانها

يك جان به ره جانان، دادى و خدا داند

 كز ياد تو چون سوزد، تا روز جزا جانها

در د�?تر ازادى، نام تو به خون ثبت است

 شد ثبت به هر د�?تر، با خون تو عنوانها

اينسان كه تو جان دادى، در راه رضاى حق

 آدم به تو مى نازد، اى اشر�? انسانها

قربانى اسلامى، با همّت مردانه

 اى م�?تخر از عزمت، همواره مسلمانها

قربانگه عشق تو، شد قبله اهل دل

 زين كعبه جان ا�?زا، آرايش ايمانها

                                                                                                          شاعر؟؟؟

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.