گل نكند جلوه در جوار محمد

رونق گل مى�?برد، عذار محمد

گل شود ا�?سرده از خزان وليكن

نيست �?خزان از پى بهار محمد

سايه ندارد ولى تمام خلايق

سايه نشينند در جوار محمد

سايه ندارد ولى به عالم امكان

سايه �?كنده است، اقتدار محمد

سايه نمى�?ماند از �?روغ جمالش

هاله نور است در كنار محمد

شمس رخش همجوار زل�? سيه �?�?ام

آيت و الليل و النهار محمد

تا كه بماند اثر ز نكهت مويش

خاك حسين است�? يادگار محمد

تربت�?خوشبوى كربلاى معلاست

يك اثر از موى م�?شكبار محمد

رايت �?تحش به اهتزاز درآمد

دست �?خدا بود چون كه يار محمد

من چه بگويم (حسان) به مدح و ثنايش

بس بودش مدح كردگار محمد

                                                                                                             حسان

مگر يتيم نبودي خدا پناهت داد

خدا که در حرم امن خويش راهت داد

هجوم جهل و خرا�?ه ، هجوم تاريکي

خدا پناه در آن دوره‌ سياهت داد

خدا، خدا و خدا ، آن خداي بي ‌مانند

همان که عصمت پرهيز از گناهت داد

همان که جان نجيب تو را مراقب بود

همان که سينه خالي از اشتباهت داد

توان و توشه به پايان رسيده بود ، ولي

خدا رسيد به �?رياد و زاد راهت داد

بگو که نعمت پروردگار پنهان نيست

خدا که دست تو را خواند و دستگاهت داد

خدا که چشم تو را با نماز روشن کرد

خدا که �?رصت تشخيص راه و چاهت داد

چقدر واقعه‌ آسماني و ش�?ا�?

خدا به يمن دعاهاي صبحگاهت داد

خدا که عاقبتي خير و خوش عطايت کرد

خدا که آينه را نور با نگاهت داد

قسم به روز ، که خورشيد شمع خانه توست

قسم به شب که خدا برتري به ماهت داد

خدا که اشک تو را جلوه گهر بخشيد

خدا که شعله روشن به جاي آهت داد

خدا که جان تو را از الهه ‌ها پيراست

خدا که غلغله قوم لا اله ‌ات داد

يتيم آمده ‌ام ، مانده ‌ام ، پناهم ده

مگر يتيم نبودي خدا پناهت داد

                                                                                                           شاعر؟؟؟

محمّد ساقي بزم وجود است

جهان مست از مي جود و شهود است

ولايت همچو مي در جام هستي است

غدير خم، خ�?م اين شور و مستي است

علي عطر و جهان گ�?لخانه اوست

حقيقت، برگي از ا�?سانه اوست

محمد دين عقل و �?طرت آموخت

مرام دوستي با عترت آموخت

شما اي عترت�? مبعوث�? خاتم

شما اي برترين اولاد�? آدم

شما از اهل بيت�? آ�?تابيد

گل جان محمد را گلابيد

جهان جسم و شما جان جهانيد

شما هم آشكار و هم نهانيد

شما اسرار هستي را امينيد

�?روغ آسمان، روي زمينيد

امير كشور دل ها شماييد

شما آئينه هاي حق نماييد

شما يك نور در چندين رواقيد

شما نور حجازيد و عراقيد

�?روزان مشعل همواره جاويد

شماييد و شماييد و شماييد

ديانت بي شما كامل نگردد

بجز با عشقتان، دل، دل نگردد

كدام عاشق در اين ره، در بلا نيست؟

كدامين دل شما را مبتلا نيست؟

اگر در سوگتان شد ديده نمناك

اگر از عشقتان دل گشت غمناك

گواه عشق ما اين ديده و دل

رساند «اشك» و «غم» ما را به منزل

شما راه سعادت را دليليد

شما مقصود�? هر ابن السّبيليد

شما حقّيد و دشمن ها سرابند

ك�?ي پوچند و چون نقشي برآبند

شما ت�?سير «نور» و «والضحي» ييد

شما معناي قرآن و دعاييد

اماميد و شهيديد و گواهيد

مصون از هر خطا و اشتباهيد

شما راه خدا را باز كرديد

شهادت را شما آغاز كرديد

�?دا كرديد جان، تا دين بماند

به خون خ�?تيد، تا آئين بماند

شما نور خدا در روي خاكيد

صراط مستقيم و راه پاكيد

توّلاي شما �?رض خدايي است

قبول و ردّ آن مرز جدايي است

هر آنكس را كه در دين رسول است

ولايت، م�?هر و امضاي قبول است

ولايت با برائت ختم گردد

پس از «لبّيك»، شيطان رجم گردد

اگر پيمان مردم با «ولي» بود

اگر پيوند با «آل علي» بود

نه �?رمان نبي از ياد مي ر�?ت

نه رنج و زحمتش برباد مي ر�?ت

نه بر روي زمين مي ماند قرآن

نه «قدرت» تكيه مي زد جاي «برهان»

نه حق، بي ياور و مظلوم مي ماند

نه امّت از علي محروم مي ماند

نه زهرا كشته مي شد در جواني

نه مي شد خسته از اين زندگاني

نه از دست ستم مي خورد سيلي

نه رويش مي شد از بيداد، نيلي

نه بازويش كبود از تازيانه

نه د�?ن او شبانه، مخ�?يانه

نه تيغ كينه در دست جنون بود

نه محراب علي رنگين زخون بود

نه خون دل نصيب مجتبي بود

نه پرپر لاله ها در كربلا بود

نه زينب بذر غم مي كاشت در دل

نه مي زد سر زغم بر چوب محمل

بقيع ما نه غم ا�?زاي جان بود

نه ويران و چنين بي سايه بان بود

كنون ماييم و درد داغداري

كنون ماييم و اشك و سوگواري

غدير ما محرّم ��ارد امروز

محرّم بذر غم مي كارد امروز

ولايت گنج عشقي در دل ماست

محبّت هم سرشته با گ�?ل ماست

شما آل رسول�? خاتم استيد

كه با جود و كرم ميثاق بستيد

كريمان با بدان هم بد نكردند

كسي را از در خود ردّ نكردند

اگر ناقابليم و شرمساريم

بجز عشق شما چيزي نداريم

شما در ظاهر و باطن اميريد

عنايت كرده، ما را دست گيريد

                                                                                                           شاعر؟؟؟

سلطان خرد به چيره دستي

اي شاه سوار ملك هستي

حلواي پسين و ملح اول

اي ختم پيمبران �? مرسل

�?رمانده ي كشتي ولايت

اي حاكم �? كشور ك�?ايت

و اي منظر عرش ، پايگاهت

اي بر سر سدره گشته راهت

روشن به تو چشم آ�?رينش

اي خاك �? تو توتياي بينش

داننده ي راز صبحگاهي

دارنده ي حجت الهي

نسـّابه ي شهر قاب قوسين

اي سيد بارگاه كونين

محراب زمين و آسمان هم

اي صدر نشين عقل و جان هم

بر ه�?ت �?لك جنيبه رانده

اي شش جهت از تو خيره مانده

بوالقاسم و آنگهي محمد

اي كنيت و نام تو مؤيد

مقصود جهان، جهان مقصود

صاحب طر�? ولايت جود

با تو نكند چو خاك پستي

آن كيست كه بر بساط هستي

وز بهر تو آ�?ريده شد كون

اكسير تو داد خاك را لون

مقصود تويي ، همه ط�?يلند

سر خيل تويي و جمله خيلند

شاهنشه كشور حياتي

سلطان �? سرير كايناتي

گيسوي تو چ��ر و غمزه ، طغرا

لشكر گه تو سپهر خضرا

در نوبتي تو پنج نوبه است

وين پنج نماز كاصل توبه است

بستي در �? صد هزار بيداد

در خانه ي دين به پنج بنياد

                                                                                                           شاعر؟؟؟

اي از بر سدره شاهراهت

واي قبّه ي عرش تكيه گاهت

اي طاق نهم رواق بالا

بشكسته ز گوشه ي كلاهت

هم عقل دويده در ركابت

هم شرع خزيده در پناهت

اي چرخ كبود ژنده دلقي

در گردن پير خانقاهت

مه طاسك گردن سمندت

شب طرّه ي پرچم سياهت

جبريل مقيم آستانت

ا�?لاك حريم بارگاهت

چرخ ار چه ر�?يع، خاك پايت

عقل ارچه بزرگ، ط�?ل راهت

خورده است خدا ز روي تعظيم

سوگند به روي همچو ماهت

ايزد كه رقيب جان خرد كرد

نام تو ردي�? نام خود كرد

اي نام تو دستگير آدم

و اي خلق تو پايمرد عالم

�?رّاش درت كليم عمران

چاووش رهت مسيح مريم

از نام محمّديت ميمي

حلقه شده اين بلند طارم

تو در عدم و گر�?ته قدرت

اقطاع وجود9 زير خاتم

در خدمتت انبيا مشرّ�?

وز حرمتت آدمي مكرّم

از امر مبارك تو ر�?ته

هم بر سر حر�?ت خود آدم

تا بود به وقت خلوت تو

نه عرش و نه جبرئيل محرم

نايا�?ته عزّ الت�?اتي

پيش تو زمين و آسمان هم

كونين نواله اي  ز جودت

ا�?لاك ط�?يلي وجودت

اي مسند تو وراي ا�?لاك

صدر تو و خاك توده حاشاك

هرچ آن سمت حدوث دارد

در ديده ي همّت تو خاشاك

طغراي جلال تو لعمرك

منشور ولايت تو لولاك

ن�?ه حقّه و ه�?ت مهره پيشت

دست تو و دامن تو زان پاك

در راه تو زخم محض مرهم

بر ياد تو زهر عين ترياك

در عهد نبوّت تو آدم

پوشيده هنوز خرقه ي خاك

تو كرده اشارت از سر انگشت

مَه قرطه ي پرنيان زده چاك

نقش ص�?حات رايت تو

لولاك لما خلقت الا�?لاك

خواب تو ولا يَنام�? قلبي

خوان تو اَبيت�? ع�?ندَ رَبّي

اي آرزوي قـََدَر لقايت

واي قبله ي آسمان سرايت

در عالم نطق، هيچ ناطق

ناگ�?ته سزاي تو ثنايت

هر جاي كه خواجه اي غلامت

هر جاي كه خسروي گدايت

هم تابش اختران ز رويت

هم جنبش آسمان برايت

جانداروي عاشقان حديثت

ق�?ل دل گمرهان دعايت

اندوخته ي سپهر و انجم

برنامده ده يك عطايت

بر شهپر جبرئيل ن�?ه زين

تا لا�? زند ز كبريايت

بر ديده ي آسمان قدم ن�?ه

تا سرمه كشد ز خاك پايت

اي كرده بزير پاي كونين

بگذشته ز حد قاب قوسين

اي حجره ي دل به تو منوّر

واي عالم جان ز تو معطر

اي شخص تو عصمت مجسّم

واي ذات ��و رحمت مصوّر

بي ياد تو ذكرها مزوَّر

بي نام تو و�?ردها مبتـَّر

خاك تو نهال شاخ طوبي

دست تو زهاب آب كوثر

اي از ن�?س نسيم خلقت

ن�?ه گوي �?لك چو گوي عنبر

از يَعص�?مكَ الله اينت جوشن

وزيغ�?رك الله آنت ��غ�?ر

تو ايمني از حدوث گو باش

عالم همه خشك يا همه تر

تو �?ارغي از وجود، گو شو

بطحا همه سنگ يا همه زر

طاووس ملائكه بَريدت

سرخيل مقرّبان م�?ريدت

اي شرع تو چيره چون به شب روز

واي خيل تو بر ستاره پيروز

اي عقل�? گره گشاي معني

در حلقه ي درس تو نوآموز

اي تيغ تو ك�?ر را ك�?ن با�?

نعلين تو عرش را ك�?لـَه دوز

اي مذهب ها ز بعثت تو

چون مكتبها به عيد نوروز

از موي تو رنگ كسوت شب

وز روي تو نور چهره ي روز

حلم تو شگر�? دوزخ آشام

خشم تو عظيم آسمان سوز

ماه سر خيمه ي جلالت

در عالم علو مجلس ا�?روز

بنموده نشان روي �?ردا

آيينه ي معجز تو امروز

اي گ�?ته صحيح و كرده تصريح

در دست تو سنگريزه تسبيح

هر آدميي كه او ثنا گ�?ت

هرچ آن نه ثناي تو خطا گ�?ت

خود خاطر شاعري چه سنجد؟

نعت تو سزاي تو خدا گ�?ت

گرچه نه سزاي حضرت توست

بپذير هر آنچه اين گدا گ�?ت

هر چند �?ضول گوي مردي است

آخر نه ثناي مصط�?ي گ�?ت؟

در عمر هر آنچه گ�?ت يا كرد

ناداني كرد و ناسزا گ�?ت

زان گ�?ته و كرده گر بپرسند

كز بهر چه كرد يا چرا گ�?ت؟

اين خواهد بود ع�?دّت او

ك�?اره ي هر چه كرد يا گ�?ت

تو محو كن از جريده ي او

هر هرزه كه از سر هوا گ�?ت

چون نيست بضاعتي ز طاعت

از ما گنه و ز تو ش�?اعت

                                                                                                           شاعر؟؟؟

خواجگي هر دو عالم تا ابد

كرده وق�? احمد مرسل احد

يا رسول الله بس درمانده ام

باد در ك�?، خاك بر سر مانده ام

بي كسان را كس تويي در هر ن�?س

من ندارم در دو عالم جز تو كس

يك نظر سوي من غمخواره كن

چاره ي كار من بيچاره كن

گرچه ضايع كرده‌ام عمر از گناه

توبه كردم عذر من از حق بخواه

روز و شب بنشسته در صد ماتمم

تا ش�?اعت خواه باشي يك دمم

از درت گر يك ش�?اعت در رسد

معصيت را مهر طاعت در رسد

اي ش�?اعت خواه مشتي تيره روز

لط�? كن شمع ش�?اعت بر �?روز

ديده ي جان را بقاي تو بس است

هر دو عالم را رضاي تو بس است

داروي درد دل من مهر توست

نور جانم آ�?تاب چهر توست

هر گهر كان از زبان ا�?شانده ام

در رهت از قعر جان ا�?شانده ام

زان شدم از بحر جان گوهر �?شان

كز تو بحر جان من دارد نشان

حاجتم آن است اي عالي گهر

كز سر�?ضلي كني در من نظر

                                                                                                           شاعر؟؟؟

خورشيد عشق را، ره شام و زوال نيست

بر هر دلي که تا�?ت، در آن دل ضلال نيست

در آسمان دلبري و آستان عشق

نور جمال دلبر ما را مثال نيست

هر دم چو مهر نور �?شاند به خاطرم

تا شوق اوست، جان و دلم را ملال نيست

با نام احمد است که دل زنده مي شود

دل را بيازماي که کاري محال نيست

اي آ�?تاب حق که تويي ختم مرسلين

با روشنيّ روي تو، بدر وهلال نيست

حد کمال و حکمت و انوار معر�?ت

تنها تويي وغير تو حدّ کمال نيست

تا تو ش�?يع خلقي و درياي رحمتي

اميد ع�?و هست و نشان وبال نيست

در صحنه حيات و به طومار کائنات

آيين پاک منجي ما را همال نيست

ما عاشقان و پيرو راه محمديم

بهتر ازين طريقت و راه و روال نيست

                                                                                                          شاعر؟؟؟

می تراود از نسیم عشق اسرار شر�?

می نوازد گوشها را لط�? اظهار شر�?

بعد از آن بی رونقی های بساط معر�?ت

حالیا بالا گر�?ته کار بازار شر�?

ظلمت ممتد حیات از دیده ها دزدیده بود

چشم عالم روشن است اینک ز دیدار شر�?

جهل گاهی عقل را از صحنه بیرون می کند

کار عقل آنگاه خواهد گشت انکار شر�?

زنده در گور جهالت می کند آیات را

تا کجا از ظلم خواهد ر�?ت ادبار شر�?

آبهای ر�?ته برگشته است در جوی خرد

چون حبیب الله گردیده است سالار شر�?

جنس �?کراست و عبادت در دکان دین �?عشق

بشک�?د از بندگی برشاخه ا�?کار شر�?

مومن و امنیت و از یک ریشه مشتق می شوند

حصن ایمان است در هر جا نگاهدار شر�?

آ�?تاب تند آن ایام هوش از سر ربود

از حریر مکرمت ها دوخت دستار شر�?

روزگار بی خدایی ها از او پایان گر�?ت

تا ابد پاینده در جانهاست آثار شر�?

روز میلاد نبی گویی تولد یا�?ت نور

از رخ او عالم آرا گشت انوار شر�?

جلوه توحید دارد اصل حر�? وحدتش

نازد او در حشر، از این جمع و آمار شر�?

در شرا�?ت شهره شهر است آن شعری که شد

شاهدی بر �?تح دلها زان علمدار شر�?

                                                                                                         شاعر؟؟؟

در ذكر و دعا تن شستيم، ترتيل و تلاوت با ماست

سالي همه لبريز از �?يض، سالي همه بركت با ماست

سالي همه شور است امسال، يك پارچه نور است امسال

هم اين همه شوكت در ما، هم آن همه بركت با ماست

در زير كسايي از نور، از مكر زليخا رستيم

تا يوس�? زهرا داريم، پيراهن عصمت با ماست

تا ديده دل وا كرديم، ديديم خدا پنهان نيست

تا ترك تمنا كرديم، ديديم قيامت با ماست

هم ن�?خه‌اي از صور است اين، هم نور علي نور است اين

هم ذوق زيارت داريم، هم شوق عبادت با ماست

پيغام سحر آوردند، سوغات س�?ر آوردند

از غيب خبر آوردند، آيينه غيبت با ماست

در بارش بسم‌الله‌ايم، از اهرمنان باكي نيست

از �?قر و غنا لبريزيم، تا گنج قناعت با ماست

"قد ا�?لح من زكيها..."، خوانديم و تبسم كرديم

"من كان يريدالعزه..."، خورشيد ولايت با ماست

سالي همه سرشار از عشق، سالي همه لبريز از شور

سالي همه سيراب از نور، پيغمبر رحمت با ماست

                                                                                                           شاعر؟؟؟

اين روايت كه رسيده به همه

نقل گرديده ز ام�?السلمه

گ�?ت ديدم كه به هنگام وداع

با نبى دشمن او كرد نزاع

خواست احمد كند از حق تأييد

جانشينى على را تأكيد

لب چوتر كرد به تمجيد على

شد عيان كينه خصم ازلى

دست ديرين عداوت رو شد

مصط�?ى را، عدويش بد گو شد

تير كين در هد�? جانش كرد

خسته از تهمت هذيانش كرد

بين حضار پر از همهمه شد

نگران�?تر ز همه �?اطمه شد

به عدو خرده گر�?تند همه

اشك از ديده بس�?تند همه

شد پيمبر چو مهياى جنان

آمد از مأذنه آواى اذان

راه ابليس به محراب ا�?تاد

اولى، جاى پيمبر استاد

مصط�?ى خسته و بى تاب آمد

سر خود بسته به محراب آمد

دل پر غصه حيدر بگر�?ت

زير آغوش پيمبر بگر�?ت

با تب و تاب به محراب رسيد

خويش را تا سر سجاده كشيد

با چه حالى به نمازش پرداخت

كار را با مدد حيدر ساخت

بعد سجده چو به پا مى�?ا�?تاد

لاجرم تكيه به حيدر مى�?داد

او كه در راه هدايت �?رسود

پس از اتمام نمازش �?رمود

دو امانت به شما بسپارم

بهرتان عترت و قرآن دارم

اين دو را خوب تمسك جوئيد

زين دو، تا حشر تبرك جوييد

چونكه برگشت پيمبر به حرم

سوخت چون شمع سراپا ز الم

گرد او اهل حرم جمع شدند

همه پروانه آن شمع شدند

شكوه چون �?اطمه بر بابا كرد

پدر از مرحمتش نجوا كرد

دو سخن زير لب آنگاه، رسول...

گ�?ت آهسته به زهراى بتول

گ�?ت از هجرت و، زهرا گرييد

گ�?ت از وصلت و زهرا خنديد

ساعت موت اباالقاسم شد

نوبت آه بنى هاشم شد

آه از اين موق�? پر شيون و شين

سينه احمد و قلب حسنين

نور جبريل امين ظاهر شد

ملك الموت نبى حاضر شد

صبر كن اى ملك نيك سرشت

كه شده سينه او دشت بهشت

صبر كن اين دو عزيز اللهند

ناز پرورد رسول اللهند

اين دو مظلوم، گر�?تار شوند

تير باران ستمكار شوند

اين يكى كشته به بطحا گردد

وان يكى كشته به صحرا گردد

اين يك از زهر ج�?ا كشته شود

وآن به خون پيكرش آغشته شود

                                                                                                          شاعر؟؟؟

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.