�?لك را ركن ارامش شكسته

زمين از اشك غم ، در گل نشسته

ملائك جمله در جوش و خروشند

خلايق جمله از ماتم خموشند

كنار بستر باباست زهرا

ز غم دامانش چون درياست زهرا

به يكسو سر به دامن بوتراب است

ز ديده اشك باران چون سحاب است

به سويى مجتبى در شور وشين است

دو دستش حلقه بر دوش حسين است

نگاه مهر و ماه و هر دو كوكب

شده خيره به حال زار زينب

همه حالى غمين دارند امشب

ز ديده اشك مى بارند امشب

ولى در اين ميان زهراى اطهر

بود بيش از همه دل ناگران تر

تو گويى اشك او پايان ندارد

به سينه دل ، به پيكر جان ندارد

پيام اور كه عقيده در گلو داشت

هماره گوشه چشمى به او داشت

ستوده اشك از چشم ترش كرد

به حسرت سر به گوش دخترش كرد

زاسرار نهانى پرده برداشت

پيامش مژده صبح و سحر داشت

پس از ان �?اطمه از گريه كم كرد

تبسم كرد و ترك رنج و سحر داشت

چو پيغمبر ز گيتى ديده پوشيد

�?لك در خون نشست و دل خروشيد

به گريه عقيده دل باز كردند

ز زهرا پرسش ان راز كردند

كه اى تقوا و عصمت زا تجسم

چه بد ان گريه ها و ان تبسم

چه رازى در پيام حضرتش بود

بگ�?تا: ان امام الرحمه �?رمود:

مباش ا�?سرده خاطر از جدايى

تو پيش از ديگران پيش من ايى

ترا در خلوت ما راه باشد

ترا عمر كم و كوتاه باشد

رسولا، احمد، امت نوازا

ز رحمت بر سر اين نكته بازا

كه چون دادى ب�� زهرا وعده وصل

به او گ�?تى ز سوز و سردى �?صل ؟

به او گ�?تى در اين ايوان نيلى

كه نيلو�?ر ندارد تاب سيلى ؟

به زهرا گ�?ته اى اين راز يا به

چون گل پرپر شود با تازيانه ؟

تو كه بر �?اطمه دادى بشارت

به زخم سينه اش كردى اشارت ؟

در سوگ امام حسن عليه السلام

آنشب مدينه شاهد سحر بود

ماه ص�?ر آماده از بهر س�?ر بود

آنشب شقايق خون به جام لاله مى ريخت

از ابشار ديده خود ژاله مى ريخت

آنشب سپيده جامه بر تن چاك ميكرد

از روى لاله گرد غربت پاك ميكرد

آنشب زمان از پرده دل داد ميزد

مرغ حق از بيداد شب �?رياد ميزد

آنشب دل از داغ غم جانانه مى سوخت

برگرد شمعى بيمه جان پروانه مى سوخت

ام المصائب از مصيب ديده تر بود

در پيش او طشتى پر از لخت جگر بود

آنشب برادر نيشها را نوش ميكرد

از حق سخن مى گ�?ت و خواهر گوش ميكرد

آنشب حسن بهر حسينش راز مى گ�?ت

شرح بلا و كربلا را باز مى گ�?ت

آنشب حسن را سينه بودى پر شراره

چشم حسينش بود و قلب پاره پاره

آنشب سرشك از ديده عباس مى ريخت

خون حسن از سوده الماس مى ريخت

آنشب دل قاسم خدا را ياد ميكرد

�?رياد از بى رحمى صياد مى كرد

آنشب حديث درد را با اه مى گ�?ت

از روز عاشورا به عبد الله مى گ�?ت 

                                                                                                          شاعر؟؟؟

پيغمبر اكرم ز عالم ديده بسته

على خورد خون جگر

زهرا كند پدر پدر

بقيه الله ، بقه الله

روز عزاى رحمه للعالمين است

آغاز غربت اميرالمومنين است

على خورد خون جگر

زهرا كند پدر پدر

بقيه الله ، بقه الله

در مرگ پيغمبر بودن خون قلب الش

بانگ اذان ديگر نيايد از بلاش

على خورد خون جگر

زهرا كند پدر پدر

بقيه الله ، بقيه الله

اى خواهرم اين وادى عشاق دين است

هر كس كه شد عاشق سزاى او همين است

بايد ز لعل گهرش

برون بريزد جگرش

بقيه الله ، بقيه الله

                                                                                                          شاعر؟؟؟

اى دل گرت هواى بهشت است رو متاب

از درگه محمد و آلش به هيچ باب

از غير خاندان نبى كام خود مجوى

لب تشنه اى كجا شده سيراب از سراب

آسوده خاطراند محبانشان به حشر

آندم كه خلق را همه خو�? است و اضطراب

بى مهر آل ساقى كوثر در آن جهان

هرگز طمع مدار زحق كوثرى شراب

جز درگه محمد و آلش درى مكوب

كانجا نمانده است سؤ الى بلاجواب

آباد گشت آخرتش آنكه مهرشان

با خويشتن ببرد از اين عوالم خراب

                                                                                                         شاعر؟؟؟

و انسان هر چه ايمان داشت پاي آب و نان گم شد

زمين با پنج نوبت سجده در ه�?ت آسمان گم شد

شب ميلاد بود و تا سحرگاه آسمان رقصيد

به زير دست و پاي اختران آن شب زمان گم شد

همان شب چنگ زد در چين زل�?ت چين و غرناطه

ميان مردم چشم تو يك هندوستان گم شد

از آن روزي كه جانت را ، اذان جبرئيل آكند

خروش صور اسرا�?يل در گوش اذان گم شد

تو نوح نوحي اما قصه ات شوري دگر دارد

كه در طو�?ان نامت كشتي پيغمبران گم شد

شب ميلاد در چشم تو خورشيدي تبسم كرد

شب معراج زير پاي تو صد كهكشان گم شد

ببخش - اي محرمان در نقطه خال لبت حيران -

خيال�? از تو گ�?تن داشتم ، اما زبان گم شد

                                                                                                          شاعر؟؟؟

باران گر�?ت و سق�? مدائن نشست كرد

دندانه�?هاى كنگره قصد شكست كرد

نورى به صحن معبد زردشتيان رسيد

كآتشكده ز نابى آن�?نور مست كرد

بالا بلند آمد و هر ارت�?اع را

در زير پا نهاده و پايين و پست كرد

در هر دلى نشست و به شكلى ظهور داشت

اينگونه بود كآينه را خود پرست كرد

وقتى سؤال كردم از او خود اشاره�?اى

در پاسخم به پرسش روز الست كرد

حسنش به غايت است وظهورش قيامت است

زيباترين هر آنچه كه زيباتر است كرد

�?يض مقدسى و تعجب نمى�?كنم

اين چيزها كه هست،نگاه تو هست كرد

                                                                                                          شاعر؟؟؟

آنچه در دل بود هوس دارم

هوس او به هر ن�?َس دارم

مبريدم ز كوى او ب�� رحيل

كاروانى پر از جرس دارم

بى مغيلان هواى كعبه چه سود

در رهش ميل خار و خس دارم

گر شوم صيد ابرويت، سوگند

رغبت گوشه ق�?س دارم

آنچنانم به زل�? تو دربند

نه ره پيش و راه پس دارم

آرزويم زيارت است بيا

دل مهيّاى غارت است بيا

بى تو روح الامين چه سود دهد؟

بى جمالت يقين چه سود دهد؟

دستگيرم نباشد ار شالت

ل�?ظ حبل�?المتين چه سود دهد؟

گر نباشد على خطيب دلم

خطبه متّقين چه سود دهد؟

گر تو چوپانى مرا نكنى

لقبى چون امين چه سود دهد؟

نرود گر سرم به مقدم دوست

پينه�?هاى جبين چه سود دهد؟

بى عروج تو بهر من هر شب

دست، كوتاه و بر نخيل، رطب

كو خليلى كه نار باز شود

در لط�? از كنار باز شود

امر كن دلبر خديجه پسند

تا دلم سوى يار باز شود

در مقامى كه شاهد است على

كى لبم سوى كار باز شود

گر، به غم مونس توأم اى كاش

در�? غم صدهزار باز شود

تو، به دارم كشى و من ترسم

نكند حبل�? دار باز شود

كاش من هم قتيل تو باشم

يا كه ابن�?السبيل تو باشم

اى سقايت به دوش تو ارباب

تشنه�?ام تشنه پياله آب

ديده شد جويها تماشا كن

ر�?ت خاكسترم مرا درياب

همه جا ص�?نع گوشه لب توست

پس چه حاجت كه بينمت درخواب

اى كه پيچيده�?اى به حب ��لى

«قم �?أنذر» كه سوخته محراب

دل قوى�?دار، مرتضى دارى

ن�?ْس�? تو كرده�?اند �?صل خطاب

صوت حيدر چو گشت رشته وحى

بالها سوزد از �?رشته وحى

كه�? من خانه گلين شماست

كلب اين خانه مستكين شماست

دين تو گر شكستن دلهاست

دل من بيقرار دين شماست

آنچه معراج مى�?برد ما را

خطى از ص�?حه جبين شماست

�?رع بر اصل خود رجوع كند

زوجم از مانده�?هاى تين شماست

چهارده نور اگر يكى دانم

دل من از موحدين شماست

اى به ارض و سماء، نور نخست

عرش را محدقين، سلاله توست

كوه نور از پگاه تو پر نور

صد حراء در نگاه تو مستور

زادگاه على است قبله تو

قدس، كى بود، كعبه معمور

تا امامت كند زكات و ركوع

صبر كن تا غدير و وقت حضور

مرتضى شاهد تو و جبريل

كيست غير از على حضور و ظهور

با «اَر�?حْنى» بخوان بلالت را

تا كند نام تو ز سينه عبور

مرتضى منتهى رسالت توست

امر بر حب او عدالت توست

اى رها گشته�?ات به عالم تك

اى گر�?تارت انس و جن و ملك

وعده يك دو بوسه مى�?خواهم

تا بسنجم عيار قند و نمك

اى كه گ�?تى ز يوس�?م «اَمْلَح»

ناز كن تا زنم به ناز محك

رب تويى مالك حيات تويى

كا�?رم گر كنم به م�?لك تو شك

پيش از اين بر لبت دعا بودم

استجابت شده دعا اينك

پى يك بوسه حلال توام

گوييا كاسه س�?ال توام

اى به تأديب�? بنده به ز پدر

وى به ما مهربانتر از مادر

اى علمدار ح�?سن تو حمزه

وى س�?ير ملاحتت جع�?ر

غزوه موى توست در دل من

حال اسير توأم بك�?ش ديگر

دخترت را بخوان كه پاك كند

خون ز تيغ دو پهلوى حيدر

تا كند پاك جاى اين احسان

مرتضى خون ز پهلوى همسر

غير احسان جواب احسان نيست

كار حيدر به غير جبران نيست  

                                                                                                        شاعر؟؟؟

باور كنيم رجعت سرخ ستاره را

ميعاد دستبرد شگ�?تي دوباره را

باور كنيم رويش سبز جوانه را

ابهام مردخيز غبار كرانه را

باور كنيم ملك خدا را كه سرمد است

باور كنيم سكّه به نام محمد(ص) است

از س�?ر �?طرت از صح�? از صح�? از زبور

راوي! بخوان به نام تجلي، به نام نور

آ�?ت نبود و موت نبود و ن�?س نبود

او بود و بود او جز او هيچ كس نبود

«قال الست ربكم» ي را بلا زدند

�?الي زدند و قرعه تكوين ما زدند

سالار «كنت كنز» در آيينه نط�?ه راند

برقي جهيد و خرمن آدم نشانه ماند

ويرانه گرد خانه زنجير او شديم

ز ا�?لاكيان خلي�?ه تقدير او شديم

گرديد چرخ و خاك �?لك كو به كو نشست

آدم رهيد و نوح به جودي �?رو نشست

ايوبها به س�?ره كرمان كَرَم شدند

يعقوبها به حوصله پامال غم شدند

موسي بسي ز نيل حوادث امان گر�?ت

تا همچو نيل دامن �?رعونيان گر�?ت

بسيار بت شكست كه از سيم كرده بود

تهمت به بت زدند، براهيم كرده بود

از رشك�? لط�?، جان ملايك ملول ماند

هيهات بر زمانه كه انسان جهول ماند

باور كنيم رجعت سرخ ستاره را

ميعاد دستبرد شگ�?تي دوباره را

باور كنيم رويش سبز جوانه را

ابهام مردخيز غبار كرانه را

باور كنيم ملك خدا را كه سرمد است

باور كنيم سكه به نام محمد(ص) است

راوي! به شب، حجاب نكويي، حجاب قـ�?بح

راوي! به صبح، صبح شكا�?نده، صبح�? صبح

راوي! به �?تح، �?تح نمايان به آسمان

راوي! به تين و زيت و به ا�?سانه زمان

راوي! بخوان به خواندن احمد در اعتلا

بر بام آسمان، شب معني، شب «حرا»

شبها شبند و قدر، شب عاش�?انه‌هاست

عالم �?سانه، عشق �?سانه‌ي �?سانه‌هاست

راوي! بخوان كه رستم ا�?سانه مي‌رسد

جوهر �?روش همت مردانه مي‌رسد

راوي! بخوان كه ا�?سر سيارگان مَه است

راوي! بخوان كه مهدي موعود در ره است

باور كنيم رجعت سرخ ستاره را

ميعاد دستبرد شگ�?تي دوباره را

باور كنيم ملك خدا را كه سرمد است

باور كنيم سكه به نام محمد(ص) است

خونين به راه دادرسي ايستاده‌ايم

چون لاله داغدار كسي ايستاده‌ايم

اي دوست! اي عزيز مجاهد! ر�?يق راه!

مقداد روز! مالك �? شب! ميثم پگاه!

اي در ص�?ا به همت مردانه استوار

اي مرد مرد! مرد خدا! مرد روزگار

مرغي چنين بلازده جان در ق�?س نداد

حقا كه داد عشق تو دادي و كس نداد

ر�?تي كه بازگردي و تا ما خبر شديم

اي پيشتاز قا�?له! بي‌همس�?ر شديم

گيتي به اهل عشق، به دستان، چه مي‌كند

حالي به ما شقاوت�? پستان چه مي‌كند

با ما چه مي‌كنند به رندي در آشيان

اين نابكار خانه به دوشان، حراميان

اي دوست! اي عزيز! رهايي مباركت

از همرهان خسته جدايي مباركت

اين جا خوش است ضجه زنجيريان هنوز

مردم كـ�?ش است دشنه تقديريان هنوز

اين جا هنوز عرصه گير و كشاش است

اين جا هنوز خواب اسارت مشوش است

اين جا جهان شب است، ولي بيكرانه نيست

�?رداي روشنايي ره بي‌بهانه نيست

شبها شبند و قدر، شب عاشقانه‌هاست

عالم �?سانه، عشق �?سانه‌ي �?سانه‌هاست

باور كنيم رجعت سرخ ستاره را

ميعاد دستبرد شگ�?تي دوباره را

باور كنيم ملك خدا را كه سرمد است

باور كنيم سكه به نام محمد(ص) است

                                                                                                           شاعر؟؟؟

د�?ردي ك�?ش بلاي تو ام يا محمدا

ديوانة ولاي تو ام  يا محمدا

گويند هركه را تو بخواهي بلا دهي

مستانة بلاي تو ام  يا محمدا

بيمارم و نگاه تو اعجاز مي كند

مبهوت چشمهاي تو ام  يا محمدا

من از ازل در عا�?يتم زان كه تا ابد

در ساية لواي تو ام  يا محمدا

مولاست بندة تو و  من بندة علي

من ، بندة خداي تو ام  يا محمدا

اي اسم اعظم اسم تو يا احمدا مدد

وي قلبها طلسم�? تو يا احمدا مدد

اي مكه از �?روغ تو پاينده   احمدا

م�?هر و قمر ز روي تو رَخشنده  احمدا

اي ك�?سوت خ�?تام رسالت به راستي …

بر قامت رساي تو زيبنده  احمدا

كو دايه اي كه كام�? تو را مايه اي دهد

بر دايه ات ، تو داية بخشنده احمدا

ساط�?ع شود چو نور ز پيشاني ات ،، شود…

خورشيد از جمال تو شرمنده احمدا

رضوان و حوريان و همه خاز�?نان�? آن

حيران�? آن تبسّ�?م�? تابنده احمدا

گويا نمك زخندة تو آ�?ريده شد

دريا به وجد ر�?ت و نمكزار ديده شد

وقتي سخن ز كش�? و كرامات مي شود

كَسري تو را گواه�?  مقامات مي شود

اينجا سخن ز خشت و سرشت و بهشت نيست

جنت يكي تو را ، ز كرامات مي شود

اي نسل�? تو ستارة دنباله دار�? عشق

روشن رَهت ز نور�? علامات مي شود

ح�?بّ�? تو را چگونه شود  شعله كارگر

آتشكده ز ديدن�? تو مات مي شود

اي هادي�? س�?ب�?ل نرود هر كه راه�? تو …

بي شك دچار رنجش و طامات مي شود

اي سنگ�? سخت زير قدوم�? تو نرم�? نرم

دلهاي ماخَلَق به وجود�? تو گرم�? گرم

اي ماية ازل و ابد ، آية شَرَ�?

انسان�? كامل ، اي به بشر ماية شر�?

خورشيد جاوداني و بي سايه اي ، ولي

ا�?كنده اي به كون و مكان ساية شر�?

ايمان�? تو ، پيمبري�? تو ، كتاب�? تو

اسلام�? تو نباشد بر پاية شَرَ�?

اينك پس از گذشتن�? دهها هزار سال

ايران شده از دعاي تو همساية شر�?

تو ماندي و ، عدوي �?رومايه ات ، نمانْد

اي تا اَبَد ولاي تو سرماية شر�?

عالم ز تو تصرّ�?�? هستي گر�?ته است

دلها ز تو تشرّ�?�? مستي گر�?ته است

در شعر�? عشق و عقل ، امير�? غزل تويي

در خ�?لق و خوي و عاط�?ه ، ح�?سن�? اَزَل تويي

ديباچة امانت و ديوان عاشقي

تأويل�? حمد و آية بيت الغزل تويي

در وحدت�? كلام ، اگر لم يَل�?د خداست

در محور معاني�? آن ، لم يَزل تويي

غار�? حَراسْت ميكدة حق شناسي ات

در خانة ولاي علي ، م�?عتزَل تويي

چونكه دلت س�?رشتْ خدا  ،  بر گ�?لت نوشت

زيبا تويي ، جميل تويي و گ�?زَل تويي

كامل ترين محبت�? ما نذر�? مقدمت

جان و جهان و باغ�? جنان بذر�? مقدمت

حقّ�? تو را به شيوة عاشق ادا كنيم

د�?ين تو را به رسم�? شقايق ادا كنيم

ا�?مّ�? الق�?ري به ي�?من�? تو مَهد�? تشيّ�?ع است

حقّ�? تو را به حضرت صادق ادا كنيم

اي عقل�? ك�?ل ، سلوك ، چو زاه�?ق نمي كنيم

س�?ير�? تو با م�?لازم�? لاح�?ق ادا كنيم

در معركه چو امر تو دائر شود به حَرب

تكلي�? را به ك�?شتن �?اس�?ق ادا كنيم

با دشمنان برائت�? دل را و�?ور كن

تا د�?ين خود به نعمت�? رازق ادا كنيم

در بندگي اگر صَنَما ، لايقت شويم

در شيعگي شهيد�? ره�? صادقت شويم

                                                                                                          شاعر؟؟؟

امشب دل ديوانه را ديوانه�?تر كرده خدا

بر هر دلى كه عاشق است اينك نظر كرده خدا

نخل دل پژمرده را پر باروبر كرده خدا

تا كاسه ما پركند ما را خبر كرده خدا

رحمت �?راوان آمده ظلمت بپايان آمده

زيباترين مخلوق ربّ احمد نمايان آمده

او آمده تا رحمت حق را به ما اهدا كند

تنها زحق دم مى�?زند تا سرّ حق ا�?شا كند

يعنى كه نام شيعه را با مرتضى انشا كند

ما را گداى حضرت صدّيقه كبرى كند

اى كاش بتهاى دل آلوده�?ام را بشكند

قادر بود تا عادت بيهوده�?ام را بشكند

يك اربعين سال او نشست تا وحى حق نازل شود

سنگ عدو را مى�?خريد تا نهضتش كامل شود

با دست حيدر قصد كرد بتخانه�?ها باطل شود

اى كاش لبخندى از او در عمر ما حاصل شود

با مقدم زيباى او خلقت تكامل يا�?ته

عبدالمطلب در بر خود دسته�?اى گل يا�?ته

آداب او آبادى دنيا و هم عقبى بود

�?رمايشاتش جملگى برنامه مولا بود

يك دل مطيع و بنده�?اش آيا ميان ما ب�?وَد

تا در رهش سيلى خورد اين هديه زهرا ب�?وَد

بى درد گر هستى برو گر اهل دردى خوش نشين

خود را كنار س�?ره پر بركت احمد ببين

�?خرش بود بس حاصل ايثار او شد �?اطمه

مانند مادر مهربان دلدار او شد �?اطمه

زيباترين آئينه ر�?تار او شد �?اطمه

بشكسته سينه محرم اسرار او شد �?اطمه

گر چه محمد بانى ميخانه كوثر ب�?وَد

او دست�?بوس �?اطمه تا لحظه آخر ب�?وَد

در هر كجا ميزد قدم بوده على پروانه�?اش

مانند حيدر كس نشد از صدق دل ديوانه�?اش

گويد على �?خرم بود هستم غلام خانه�?اش

شكر خدا گرديده�?ام من ساكن ميخانه�?اش

دلدار و دلبر مصط�?ى محبوب داور مصط�?ى

از عشق برتر مصط�?ى استاد حيدر مصط�?ى

اى كاش عكس روى او در چشم ما جامى گر�?ت

اشكش بروى نامه ما حكم امضا مى�?گر�?ت

اى كاش شيعه بيش از اين با نام او پا مى�?گر�?ت

وحدت بود اينكه جهان الگو ز زهرا مى�?گر�?ت

دين و سياست در همه ب�?عد جهان جارى شود

با اين درايت يوس�? صحرانشين يارى شود

                                                                                                          شاعر؟؟؟

انتظار آمد به سر اى بيقراران تهنيت

شد خزان سر، آمده �?صل بهاران تهنيت

جلوه گر گرديده حق اى حق شعاران تهنيت

ساقى از ره مى�?رسد جمع خماران تهنيت

پرمشام جان شد از عطر نكوى ت�?�?ْل�?حو�?ا

ميگساران باده نوشيد از سبوى ت�?�?ْل�?حو�?ا

شد ربيع الاول و خوش رنگ و بو دارد ربيع

ازبهار و عيش و مستى گ�?تگو دارد ربيع

عيد زيباى برائت از عدو دارد ربيع

عيد ميلاد دو دلدار نكو دارد ربيع

موسم سرمستى دلهاى شيدا آمده

مصط�?ى با حضرت صادق به دنيا آمده

بشنو از بال ملائك نغمه توحيد را

در ا�?ق بنگر بروز واژه اميد را

حق طلب، از سينه ات بيرون نما ترديد را

اخذ كن از رهبران زنده دل تأييد را

با ولايت شو عجين و بر سر ميثاق باش

يا على برگو، به وصل يار خود مشتاق باش

دو نهال بارور در باغ دين روئيده شد

ياسهاى آسمانى در زمين روئيده شد

نخل حق در سرزمين مشركين روئيده شد

لاله در باغ دل اهل يقين روئيده شد

گلشن جان را ز عطر اين دو گل خوشبو ببين

رو نما سوى حجاز و جلوه يا هو ببين

عاشقان ب�?ستان جانبخش دعا را بنگريد

اين دو نور عالم آراى خدا را بنگريد

باده نوشان م�?ى قالوابلى را بنگريد

وجه صادق را، جمال مصط�?ى را بنگريد

صد سلام و صد درود اين دو گل دلخواه را

سر دهيد اى عاشقان آواى صلى اللَّه را

سينه شد نورٌ عَلى ن�?ور امتزاج نورشد

ديده حق روشن و چشمان باطل كور شد

بركليم ذى المعارج قلب عالم طورشد

بت پرستى در جهان منكوب شد مقهور شد

آتش آتشكده بى شعله و خاموش شد

طاق كسرى ريخت، ذكر يا اَحَد منقوش شد

آسمان عاشقى شد پر ستاره زين دو گل

عشقبازى با تداوم شد هماره زين دو گل

بر دل عشاق صادق شد اشاره زين دو گل

ديده دل شد گشوده بر نظاره زين دو گل

بر جمال اين دو ياس بى قرينه بنگريد

گاه سوى مكه گه سوى مدينه بنگريد

محور اسلام و قرآن در ثبات از اين دو مَه

مكتب توحيد باشد در حيات از اين دو مه

روشن آ�?اق تمام كائنات از اين دو مه

منجلى اوصا�? بى پايان ذات ازاين دو مه

م�?ى �?روشان م�?ى يكتا پرستى را ببين

جرعه�?اى يا هو بزن دنياى مستى را ببين

پرتو�? نور نبوت با امامت ديدنى ست

غنچه اخلاص از باغ ولايت چيدنى ست

وارد حصن ولايت هر كه شد در ايمنى ست

رمز عترت دوستى، بيزارى از ن�?س�? دَنى ست

ن�?س بگذار و ولاى آل ياسين را گزين

شو برى ازاهل ب�?دعَتْ روح آيين راگزين

مستى دل از م�?ى لولاك آل احمد است

هستى ما بسته بر خاك نعال احمد است

چشم ما در سير آ�?اق جمال احمد است

مركز پرگار خلقت كنج خال احمد است

دست ما در بر سراى آل احمد مى�?زند

قلب ما در هر طپش با يا محمد مى�?زند

كيستم من؟ ذره�?اى در آستان اهل بيت

آشناى دستهاى مهربان اهل بيت

شكر حق باشد دلم محتاج نان اهل بيت

گاه دستم گاه پايم گه زبان اهل بيت

من ا�?ويسم بوذَرَم سلمانم و م�?نّاستَم

بنده آش�?ته كوى اباالزهراستم

من اباالزهرايى�?ام نسل و تبار احمدم

گنبدالخضرايى�?ام شمع مزار احمدم

شيعه�?اى �?ارغ ز خويش و بيقرار احمدم

آرزو دارم كند حق همجوار احمدم

بنگريد اين از منيّت خسته گمراه را

عبد زهرا عبد طاها عبد آل اللَّه را

حمْيَرى�? دوره خويشم گداى صادقم

با همه نقصم اسير و مبتلاى صادقم

معصيتكارم ولى عبد سراى صادقم

خوب يا بد آرزومند دعاى صادقم

كاستى�?هاى مرا درمان كند خاك بقيع

كاش بودم ذره�?اى در بين خاشاك بقيع

كاش منهم يك پرستو در مدينه مى�?شدم

زائر كوى نبى بى قرينه مى�?شدم

كاش منهم كشته يك زخم سينه مى�?شدم

مرهمى بر درد بانوى حزينه مى�?شدم

كاشكى از جام زهرايى مرا شهدى رسد

دست من بر دامن نور خدا مهدى رسد

                                                                                                         شاعر؟؟؟

با سلام و عرض ادب :

دوستان شما میتواتید از طریق ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید با ما در ارتباط باشید.